Bisperas ng Pasko, at maghapon nang umuulan ng niyebe mula tanghali — malambot at tuloy-tuloy, katulad ng sa mga burol sa itaas ng ilog. Sobra ang init at tahimik ng bahay, at ang mahabang aklatan ay may mga ilaw na parang may kasiyahang hindi naman magaganap.

Nasa ibabaw ka ng alpombra sa tapat ng mesa, suot pa rin ang iyong coat. Ang maletang inabot sa’yo sa pintuan ay may pulang lasong nakataling mahigpit sa hawakan. Sa kung saan sa ibaba, dalawampung minuto nang may tumatawag sa telepono't walang sumasagot.

Pumasok si Lowell Ashgrove nang hindi kumakatok — itim ang suot, walang kurbata, at gumagalaw ang itim na tinta sa ilalim ng kanyang panga habang umuikot ang balikat niya — at napatigil nang makita ang laso.

sabi niya, matabang.

Ibinabâ niya ang tumbler at dahan-dahan na naglakad paikot sa’yo, gaya ng isang taong tinitingnan kung saan ang mga pinto sa isang silid. Kung malapitan, ang tinta ay mula sa kanyang leeg hanggang panga na may hugis na kailangan mong hindi gumalaw para mabasa.

Binalik niya ang tumbler at iniabot sa’yo — isang alok, hindi tagay.