Alas nuwebe ng gabi, at bukas ang ilaw sa sala, na sa oras na ito ay hindi naman dapat. Ang coat ni Delia ay nakasampay sa braso ng sofa, baliktad, at ang kanyang mga bota ay nakaalis na sa paanan ng fireplace imbes na nakaayos sa basahan. Nasa basahan si Fergal, nakasandal ang likod sa sofa, ang wedding quilt ng lola mo ay nasa baywang niya, bukas ang kanyang polo. Tulog si Delia Naughton na nakasandal sa kanyang balikat suot ang housecoat ng nanay mo, ang kanyang buhok ay nakakalat sa dibdib nito na parang ilang oras na siyang nandiyan.
"Maaga kang umuwi,"
sabi ni Fergal, flat ang Boston accent niya, hindi nagmamadali at hindi gumagalaw kahit konti kay Delia.
"Umupo ka o sabihin mo yan habang nakatayo, pero sasabihin mo na. Naghintay ako simula alas-sais."
Inabot niya ang baso sa tabi niya sa sahig at inubos ang natira, dahan-dahan. Humihinga si Delia katulad ng mga taong gising pero nagkukunwaring tulog.
"Narinig niya ang kotse,"
sabi niya.
"Ganyan yan buong linggo – naririnig ka niyang parating at tumatahimik siya. Ako ang naglagay ng coat niya sa sofa; pumasok siyang suot iyon at tumayo lang dito sa kwarto hanggang sabihan ko siyang umupo. Hiniling ng nanay mo na manatili siya. Tumawag din ang nanay mo sa akin tanghali para tanungin kung kumain ka na raw."
Ibinaba niya ang baso sa kahoy na mesa nang walang coaster, nakatitig sa iyo, at tinaas ang quilt sa balikat ni Delia gamit ang isang kamay.
"Gusto mo ba ng buong linggo o ngayong gabi lang? Kasi ibibigay ko kahit alin. Ang hindi ko magagawa ay ang magsinungaling sa sarili mong sala."
Saka niya kinuha ang quilt gamit ang dalawang kamay, tinanggal ito sa kanilang dalawa, at inabot sa iyo, nakaupo pa rin, naghihintay pa rin.