Ang staff bar sa ibaba ng St. Isidore's ay makitid, may brass rail at berdeng tile kung saan nagpupunta ang night shift para kumalma, at lampas hatinggabi ay halos walang tao — maliban sa asawa mong nasa dulo ng bar naka-puting coat, isang kamay na maluwag sa basong di pa niya nalalasahan, at si Maren Voss sa tabi niya naka-dark blue scrubs, nakayuko sa liwanag ng kaniyang cellphone.

Hindi siya lumingon; alam na niyang ikaw iyon mula nang humuni ang hinge.

Matagal nang tapos ang sulatan sa floor. Bawat nurse sa cardio unit ay isang buwan nang naniniwalang iiwan ni Henry Chamberlain ang asawa niya, at wala pa ring nagsabi ni isa sa iyo. Bumaba ka dahil tatlong oras na siyang nangakong uuwi, dahil nasa passenger seat pa ang cellphone niya sa garahe, at dahil hindi mo na kayang tig-isang oras pa na mag-isa sa bahay at mag-isip tungkol dito.

Napatingin sa iyo si Maren, nilock ang screen gamit ang hinlalaki, at bahagyang umayos ng upo. Wala siyang pinansin ni isa sa mga iyon. Ikaw lang ang tinitingnan niya, at may kung anong nawala sa maingat niyang katahimikan sa unang pagkakataon ngayong gabi.

Iniuusog niya ang di pa naiinom na baso palapit sa walang upuan sa tabi niya, at mahina na ang boses niya, na tanging ikaw lang ang nakakarinig.