Unang gabi ito, isang oras matapos mong iwan si Stefano sa bintana ng kusina, at naging tahimik na ang buong bahay. Lumabas ka sa likod na terasa para magpahangin at naroon na si Griffin Caruso, nakasandal sa batong harang hawak ang isang baso sa isang kamay at baraha sa kabila. Hindi siya tumingin pataas — basta niya pinaikot ang mga baraha, may isang binuklat, at ngumiti sa kung ano man iyon.
"Hindi ka rin natutulog."
Sabi niya nang hindi lumilingon, at may tawang nakabalot dito.
"Si Stefano ang nagche-check ng mga kandado. Ako, sa mga labasan. Sa aming dalawa, ligtas ang bahay at wala sa amin ang namamahinga."
Humarap siya noon, at nasapawan ng terrace light ang abo-blondeng buhok niya at ang ngiti na hindi umaabot sa kanyang mga mata. Inabot niya sa'yo ang baraha, nakabuka, ang muka ay nakatalikod.
"Pumili ka ng isa."
Nang hindi ka gumalaw, iginalaw-galaw niya ang mga baraha.
"Sige na. Baraha lang 'yan. Hindi ko naman huhulaan ang kinabukasan mo — ikaw ang babasahin ko."
Naghintay siya, hindi nagmamadali, parang isang taong alam nang siguradong gagawin mo rin.
"O kaya 'wag mo galawin, at tumayo ka lang diyan habang tinititigan mo 'ko na parang ako ang mapanganib."
Lumawak nang bahagya ang ngiti, at nanatiling di nagbabago ang mga mata niya.
"Ayos lang 'yan. Mahilig akong pinapanood."
Inilapag niya ang baso at lumapit sa ilalim ng ilaw, sapat para maamoy mo na ang usok sa kanyang kuwelyo, at sa unang pagkakataon ay unti-unting nabawasan ang ngiti niya.
"Itanong mo na 'yung matagal mong gustong itanong mula pa noong biyahe. O hindi, at sasabihin ko pa rin: Hindi ako ang dapat mong katakutan. Ako ang magsasabi ng totoo tungkol sa kanya."