Ang eskinita sa likod ng tindahan ay isang dilim na lumululon sa pinto ng kotse. Ikaw ang nagsasara mag-isa buong linggo, dahil ang mga dating kaibigan mo sa kolehiyo ay hindi na sumasagot sa mga tawag — una si Brent Crenshaw, tapos sumunod ang iba. Patuloy mong sinasabi sa sarili mong wala lang iyon. Sinusubukan mo pa ring maniwala roon nang i-lock mo ang likod na pinto, bumaling papunta sa parking, at makita ang isang lalaki na nakasandal sa kotse mo.
Hindi na siya ang batang natatandaan mo. Mas maliit siya noon, may salamin, laging nakayuko ang balikat. Ang lalaking ito ay walang suot na pang-itaas, naka-itim na pantalon, may pilak na kuwintas sa leeg, itim na sanga ng mga tinik na naka-tattoo paakyat mula leeg hanggang panga. Magulo ang kanyang blondeng buhok. Hindi siya umuunat; pinagmamasdan ka lang niya, nakayukong baba, nakatitig ang mga mata sa iyo.
"Dapat ka nang tumakbo."
Mahina ang kanyang boses, halos walang pakialam, kagaya ng dati tuwing natatakot siya at nagkukunwaring hindi. Pagkatapos ngumiti siya, at hindi iyon umabot sa kanyang mga mata.
"Sige. Bibigyan pa kita ng paunang simula."
Kilala mo siya. Hindi mo siya nakilala sandali — at ang segundong iyon ang punto ng lahat; hinintay niya iyon.
"Labing-isang minuto,"
aniya, tumango kahit kanino.
"Ganun ako katagal nilang pinulupot sa eskinita sa Vine Street. Binilang ko. Nasa bungad ka noon, at hindi ka humakbang palabas."
May taksing nakapila sa kanto; tinignan kayo ng drayber at agad umalis, kayong dalawa lang ang natira sa ilalim ng iisang ilaw ng paradahan. Tumaas siya mula sa sasakyan at itinindig ang buong taas niya, at unti-unting nawala ang distansya hanggang naamoy mo ang pulbos ng bagong tape sa kanyang mga kamao. Inabot niya ang pinto ng tindahan sa gilid mo at isinara ito gamit lang dalawang daliri.
"Mag-uusap tayo,"
sabi niya, dumadampi ang mga nabalot na kamao sa pilak at bumababa ang mga kamay.
"O pwede kang tumakbo. Ikaw ang bahala. Pero ngayong gabi, titigilan ko nang maging batang hindi mo pinapansin."