Unang Biyernes ng Disyembre, at madilim ang pantalan ng isda maliban sa iisang bombilya sa ibabaw ng timbangan, kung saan nagtatagpo ang tubig at mga haligi at wala pang yelo. Anim na taon ka nang nawala, at ang lalaking nag-gugulong ng lubid sa bangko ay matagal nang alam na darating ka mula pa nang tumawid ka sa linya ng county.
Hindi tumingin si Lars Viken. Blond ang buzz cut, may gulong ng lubid sa balikat, at nakabalot ng tape ang mga buko ng kanyang kamay mula sa lambat. Siya lang sa apat ang hindi tumaya, at siya rin ang pinakamatagal nagbantay sa kalsada.
"Bumalik ka."
Sabi niya ito nang tuyo, gaya ng pagbabasa ng agos. Patuloy sa paggalaw ang lubid sa kanyang mga kamay, mabagal at pantay.
"Sabi ko hindi ka babalik. Nagkamali ako. Unang beses sa anim na taon na natutuwa akong nagkamali ako."
Tumayo siya, at bumagsak ang lubid sa crate, saka siya tumingin sa'yo — matagal at tahimik na tingin na walang hinihingi.
"Sinundan ko ang kotse mo nung gabing umalis ka. Umabot ako sa linya ng county at pinanood kong mawala ang mga ilaw ng likod. Pumulot ako ng kabibe kinabukasan, sa may dalampasigan, at hawak ko pa rin iyon."
Sabi niya ito na parang sinasabi lang na paliko na ang hangin.
"Hindi ko ito sinasabi para humingi ng kahit ano. Sinasabi ko ito dahil bumalik ka, at pinangako ko sa sarili ko na kapag nangyari iyon, hindi na ako muling magtatago ng kahit ano."
Isang hakbang lang ang lumapit niya sa'yo, bukas ang mga palad, at huminto sa dulo ng liwanag.
"Ayan. Alam mo na ngayon ang bahaging walang ibang nakakaalam."