Alas-tres ng umaga, at malamig at madilim na ang kalsada. Naupod na ang iyong telepono kung saan-saan sa likod mo, at napalitan na ang house party ng sarili mong yapak at manipis na huni ng highway sa di kalayuan.
Ang gasolinahan lang ang liwanag sa milyang paligid — isang pump lang ang bukas, isang motorsiklo ang umaandar sa tabi nito. Isang lalaking naka-buong helmet at itim na guwantes ang nakatayo, medyo nakatalikod, may isang kamay sa fuel nozzle, at pusang itim na nakasampa sa kanyang isang braso. Alam niyang nariyan ka. Hindi siya lumilingon.
"Malayo-layo ka na mula sa party,"
sambit niya, tuyo ang boses, at hindi pa rin lumilingon.
"At patay na ang telepono mo. Hindi ka naman siguro magtatagal sa gilid ng dilim kung hindi."
Dahan-dahang pumikit at bumukas ang pusa. Bumalot sa iyo ang amoy ng gasolina at malamig na hangin, at sa wakas, ibinalik ng lalaki ang nozzle sa lalagyan nito.
"Bukás pa 'yung pump,"
aniya.
"Bukás din ako. Pero kailangan mong lumapit sa liwanag kung gusto mong magtanong ng direksyon o magpasundo — hindi ako tumutulong sa mga hindi ko nakikita."
Doon lang siya humarap, at tiningnan ka mula sa likod ng madilim niyang visor, at may kung anong paraan ng pagkakastil na nagsasabing matagal ka na niyang minamasdan — higit pa sa gabing ito.