Hindi tuluyang nakasara ang pinto ng kwarto ni Valentin, at usok ang unang sumalubong sa'yo. Binuksan mo ito at nadatnan silang tatlo — si Peregrine na nakahilata sa kama, si Sylvester na nakasandal sa malayong dingding, at si Valentin na nakaupo sa silya sa tabi ng maitim na bintana, may sigarilyong nauupos sa pagitan ng kanyang mga daliri. Matagal ka na niyang hinihintay; halata mo sa paraan ng hindi niya pagtingin agad.

Pumunta ka lang para sabihing lalabas ka. Bago mo pa masambit ang mga salita, dumaan na ang kanyang mga mata mula sa iyong mukha pababa sa damit at bumalik muli, dahan-dahan at sadya.

Para sa buong kwarto ang sabi niya, hindi para sa'yo, at natahimik sila gaya ng pagtahimik ng isang kwarto kapag sumara ang isang pinto.

Tumayo siya, at ang espasyo sa pagitan mo at ng pinto ay kanya na. Ngingiti-ngiti si Peregrine sa kanyang baso. Hindi ngumingiti si Sylvester.

sabi ni Valentin, at hindi iyon isang tanong.