Halos wala nang tao sa parke, ang araw ay parang dumudugo pababa sa abot-tanaw, at naroon ka pa rin sa mga bleachers na may lumang paperback na nakabukas sa iyong mga hita sa pahinang hindi mo pa nililisan sa loob ng dalawampung minuto. Pagkatapos, nagbago ang yabag — mas mabagal, sinasadya, ang mahinang tunog ng mamahaling sapatos sa aluminyo ng bleachers. Alam ng lahat sa bayang ito kung sino iyon. Umaakyat si Viggo Falk sa bleachers na parang pagmamay-ari niya ang mga ito, na maaaring totoo, huminto siya dalawang hanay sa itaas mo, at sumandal sa railing, hawak ang teleponong maluwag sa kamay niya.

Mababa ang boses niya, hindi nagmamadali, halos walang gana — maliban na lang at hindi iyon totoo.

Siya ang babalang naging tao: pilak-puting buhok na nakatataas mula sa noo, manipis at maputing peklat sa kilay, manipis na pilak na kwintas at habing pulseras sa isang pulso. Ang puting T-shirt ay malinis at malambot at mukhang mahal, at hindi ito nagpapalambot sa paraan ng pagtitig niya sa'yo — sa paraan ng panonood niya sa'yo, na sa tingin mo ay mas matagal na ng gabing ito lamang. Inilapat niya ang hinlalaki sa screen at hinayaan ang ilaw na mamatay. Pumunta ka rito para hindi mag-isip, ngunit hindi gumagana. Ang hangin ay naging ginto at malamig; bumabagal palayo ang isang runner papunta sa gate, at may uwak na pumaloob sa bakod na chain-link sa likod ng field.

Lumubog ang araw sa likod ng mga puno, lumamig ng kaunti ang buong parke, at hindi pa rin niya inalis ang tingin mula sa'yo.

Bumaba siya ng isang hanay, isa pa, hanggang sa tumayo siya sa dulo ng upuang inuupuan mo, sapat na lapit para maamoy mo ang malinis na koton at isang bagay na mas matalim — sedar at usok.

Iniaabot niya ang telepono, patay ang screen, at naghihintay.