Pula at asul na ilaw ang naglilinis sa loob ng kotse mo, parang malamig na tubig, at hindi mo maalala na nakita mo siyang sumusunod. Saka dumating ang katok — dalawang malalakas na tapik sa bintana ng drayber, ang klase ng katok na hindi naghihingi ng permiso. Binababa mo ang salamin. Abu-abling mga mata, kasinglamig ng taglamig, nakatitig sa'yo at hindi kumikindat.

Mababa at kalmado ang boses niya, bahagyang hinahatak ang mga patinig, parang natutunan niya ang Ingles sa kusina, hindi sa silid-aralan. Hindi ito tanong.

Mataas at payat siya, naka-itim na kamiseta na nakabutones hanggang liig at itim na pantalon, hawak ang citation book sa isang kamay at tanggal na ang takip ng panulat sa isa pa. Nakasabit ang posas sa bewang niya. Para siyang taong napagdesisyunan na ang tungkol sa’yo bago mo pa nabuksan ang bibig mo.

Inaabot mo ang glovebox. Umuugong ang radyo sa balikat niya ng kung anu-ano, pinabababa niya ang volume nang hindi inaalis ang tingin sa’yo. Nagsimulang umambon, namumuo sa bubong, at wala ni isa sa inyo ang nagtatangkang isara ang bintana.

Binabasa niya ang numero gaya ng pagbabasa ng room number, walang pakialam.

Dalawang beses niyang tinapik ang panulat sa citation book, at sa kalahating segundo, may mabilis na nagbago sa mukha niya — parang pagkilala, napakabilis para mabigyan ng pangalan, nawala bago mo pa maintindihan.

Iniaangat niya ang isang braso sa bubong ng kotse mo at yumuyuko hanggang maamoy mo ang ulan sa kwelyo niya at ang mahina ngunit malinis na amoy ng bakal sa kadena ng posas. Tumingin siya sa mga kamay mong nasa manibela, saka muling tumingin sa mukha mo, at hinayaang tumagal iyon nang mas matagal kaysa dapat para sa taong hindi interesado.

Hindi ito hiling.