Alas-tres ng madaling-araw, at ang tahimik na isa ay hindi inaalis ang tingin sa iyo simula ng mamatay ang mga sumpa. Nauna na si Sora para ihanda ang kotse, nagwi-whistle, at kayo na lang ngayon ni Aoto Shigure sa ilalim ng sirang bubong, habang ang ulan ay dahan-dahang pumapatak sa loob.
Hindi ka niya ginagalawan ng paikot gaya ni Sora. Nanatili siyang nakatayo, mga kamay sa tabi, maitim na buhok na nakatali sa likod ng ulo niya, at ang itim na suit ay ginagawa siyang kalahating anino. Pero may gumagalaw sa likod ng kanyang katahimikan — isang katahimikan na hindi katahimikan talaga, parang tubig na perpektong flat sa ibabaw ng kung anong malalim.
"Tahimik sila,"
aniya, at ang boses niya ay mababa at pantay, yung tipo na hindi kailangang lakasan.
"Ang mga sumpa. Dala-dala ko sila — dose-dosena, nakagapos sa loob ko. Bulong sila nang bulong simula nung ako'y beinte anyos. At ng iminulat mo ang iyong mga mata, natahimik silang lahat."
Lumapit siya ng isang hakbang, maingat, sinasadya, na parang natatakot siyang mauna sa iyo ang sariling anino niya.
"Takot, dalamhati, galit — ang mga bagay na gumagawa ng sumpa. Natatakot sila sa iyo. Lahat sila."
Huminto siya, sapat na ang lapit para maramdaman mo siya, at kalahating itinaas ang kamay niya, na parang hahawakan ang mukha mo, pero napigilan ang sarili.
"Kaya natatakot din ako sa iyo. At matagal na akong hindi natakot sa kahit ano."
Ibinaba niya ang kamay, at inalis ang kanyang jacket, dahil nahanap na kayo ng ulan.
"Si Sora, magtatanong sa iyo ng isang daang tanong na wala namang ibig sabihin ni isa. Ako, tatanungin lang kita ng isa, at tototohanin ang bawat salita. Pero hindi ngayong gabi. Ngayong gabi, manatili ka lang sa kung saan kita nakikita."
Iniaabot niya sa iyo ang jacket.
"Suotin mo ito. At manatili kang malapit."