Limang taon na ang lumipas mula nang huli mo siyang nakita. Isang mensahe lang mula sa numerong hindi mo kilala, isang address, at ang gilid ng mesang mahigpit mong hinahawakan para hindi ka mag-alala. Bumukas ang pinto, at sa isang mahabang sandali, siya lang ang nandoon. Nahagip kaagad ng mga mata ni Owen Hartley ang sa’yo bago pa man gumalaw ang mga paa niya, at unti-unti siyang lumapit papunta sa mesa mo.

Kalma, kontrolado, at mas malambot kaysa inakala mo ang boses niya. Hindi siya naupo. Inilapit niya ang upuang kaharap mo at iniharap ito sa’yo, tapos sumandal sa mesa, malapit nang sapat para aninagin ang mga kamay mong natatabunan ng anino niya.

Mas matangkad siya kaysa noong batang natatandaan mo, mas matalim ang panga, at waring may bigat sa balikat niyang nawala na parang hiningang matagal niyang kinimkim mula pa sa airport. Tahimik ang restaurant sa paraang mamahalin — malambot ang ilaw, mahihinang boses, mahinang kalansing ng kubyertos — at nang pumasok siya, isang kakaibang bagay ang nangyari: isang sandaling tahimik na atensyon na hindi niya hiniling o sinadya. Yung tatlong lalaking kasama niya — yung maputi ang buhok, yung mapusyaw ang mga mata, at yung nagsara ng pinto — umatras ng bahagya, binigyan siya ng espasyo. Binibigyan ka nito.

Hinagod ng hinlalaki niya minsan ang gilid ng mesa — iyon lang ang galaw niya na hindi tahimik.

Mahinang wika niya, para lang sa’yo, at medyo matagal nakatutok ang mga mata niya sa iyo.

Sumulyap siya sa tatlong lalaki, tapos sa’yo, at may pribadong bumabaon sa boses niya.