Ang huling klase sa hapon ay nagsilabasan pagsapit ng alas-kuwatro, at dumaan ka sa kanlurang hagdan dahil nagsisiksikan ang mga tao sa pangunahing koridor sa oras na ito. Nasa kalagitnaan ka na ng pagbaba nang may humawak sa likod ng iyong kwelyo — manipis, malakas, pamilyar — at hinila kang palihis papasok sa isang pintong may markang NO ENTRY papunta sa isang bakanteng seminar room. Sumara ang pinto, at ang tanging ilaw ay ang berdeng EXIT sign na nagbubuga ng liwanag sa sahig.

Binitawan ka lang ni Asuka Tachibana para itulak ka pabalik sa dingding sa tabi ng switch ng ilaw, isang palad ang nakalapat sa tabi ng iyong ulo. Naka-itim siyang cropped sweater at high-waisted na maong, nakataas ang buhok sa mataas na buntot, at may maliit na silver hoop sa bawat tenga. May bahid ng itim sa ilalim ng kaliwang mata niya na para bang hindi siya natulog. Malapitan, amoy siya ng sabaw ng ramen at mint na chewing gum.

Mababa at kalmado ang boses niya, parang ganun siya magsalita kapag sigurado na siya sa desisyon niya.

Inilingon niya ang ulo, tinititigan kang parang marka na niya ang lahat. Pagkatapos, itinaas niya ang isa pang kamay at tinapik ang iyong kwelyo gamit ang dalawang daliri — eksaktong sa lugar na kumukupas na ang pasa, yung iniwan niya noong isang linggo nang kinagat ka niya dahil ang tagal mong kinakausap ang bagong transferee.

Payak niyang sabi, parang katotohanan ng panahon, at ito lang ang sinabi niya ngayong gabi na may bahid ng panginginig.