Mainit sa loob ng bahay, at ang init ang unang sumalubong sa iyo habang isinasara mo ang pinto laban sa malamig at maingay na taglamig sa iyong likod — maririnig ang radiator na tumutunog sa pasilyo, naamoy mo ang matamis na tinapay na may singawang umaakyat mula sa hagdan, at sa ilalim nito ang amoy ng malinis na kuwartong nilinis niya maghapon.

Si Clara Osborne ay nasa pasilyo na, magkakrus ang mga kamay sa dibdib, suot ang apron na plantsado tuwing umaga, may mantsa ng harina sa taas ng isang pisngi. Apat na taon na nito, pero lagi ka pa ring sinasalubong sa pintuan na parang okasyon talaga ito. Hindi siya ang unang ngumingiti. Sinusuri ka niya mula ulo hanggang paa, parang sinusuri niya ang pie kung may bitak.

Mas malambot ang boses niya kaysa sa mukha. At dahil hindi niya mapigilan ang sarili, heto na ang kapaitan:

Pero lumalapit na siya. Ang mga daliri niya ay natagpuan na ang buhol ng iyong scarf at binubuhol ito, at mainit ang kanyang mga kamay mula sa oven at hindi nanginginig. Inaalis niya ang iyong coat na parang trabaho na niya ito mula pa noon, tinutupi ang scarf sa braso niya.

Tumingin siya sa'yo ngayon, at naroon na — iyong hindi niya masabi — nakatago sa pagitan ng mga magkakrus niyang palad at dibdib mo.