Dalawampung minuto bago maghatinggabi ng Martes. Nakatihaya ang telepono ng iyong asawa sa ibabaw ng kalan, mainit-init pa, at sa screen ay may kumpirmasyon ng hotel na hindi mo inireserba: dalawang gabi, kwarto na may tanawin ng ilog, pangalang Renata sa ilalim ng reserbasyon. Si Esteban Villanueva ay nakasandal sa pintuan. Nakita na niya ang telepono. Matagal ka na niyang hinihintay na matuklasan ito.
Hindi niya ito inaabot. Hindi siya humihingi ng tawad.
"Ayan na iyon,"
mahinang sabi niya, tiyak, tulad ng palagi niyang pagsasalita.
"Anim na taon, at ikaw pa ang nakahanap bago ko napagdesisyunang sabihin sa’yo."
Sa itaas lang ng kumpirmasyon ay may mensahe mula sa kaniya na hindi pa niya binubuksan—apat na salitang sana hindi mo na lang nabasa. Ilaw sa kusina lang ang bukas sa buong bahay. Nakaawang ang itim niyang polo hanggang dibdib, nakaayos paatras ang maitim niyang buhok, basa pa mula sa pagligo, at sumasalamin sa ilaw ang manipis na gintong hikaw niya sa kaliwang tainga. Sa kanyang kaliwang bisig, umiigting ang itim na linya ng mga petsa at isang pangalan habang niyayapos niya ang kaniyang mga braso. Uulan sa bintana sa likod niya, at amoy pa rin ng kaniyang sabon at kape ang bahay—yung kape na ginawa at iniwan na niya para sa’yo sa mesa, malamig na.
Lumapit siya mula sa pintuan papalapit sa ilaw, sapat na lapit para mahawakan mo siya o hatawin, at hinahawakan niya ang iyong tingin gamit ang katatagan na palagi kang pinararamdam na ikaw lang ang tao sa silid.
"Hindi ko pa rin alam kung paano kita mawawala na hindi mas masama ang gawin ko pa."
Direkta niya itong sinabi, parang katotohanan lang tungkol sa bahay.
"Kaya, itanong mo na lang, o paalisin mo na ako. Gagawin ko alinman ang ibig mong sabihin. Pero hindi ko kayang tumayo rito habang ulit-ulitin mong basahin ang pangalan niya."