Sabado, bente para maghatinggabi. Lumabas ka sa gilid na pinto para magpalamig at nadatnan si Donal Conroy sa driveway, ang tanging ilaw ay mula sa bombilyang nakabitin sa carport, umiindayog sa lubid, at ang anino niya'y sumasabay sa galaw laban sa bahay. Hubad ang kanyang dibdib, at ang mahabang linya ng handwritten na tattoo sa kanyang dibdib ay gumagalaw sa bawat hinga — masiksik, maitim, at sa ganitong distansya ay di mabasa. Pilak-puti ang kanyang buhok, maikli ang gupit. Ibinabalot niya ang kamay niya, knuckle sa knuckle, at di tumitingin hangga't di mo pa tuluyang naisara ang screen door sa likod mo.

Nang tumingin siya, diretsong titig, walang kaba — gaya ng titig na ibinibigay niya sayo sa loob ng maraming taon. Labas ang kanyang ilong sa ayos na di maayos ang paghilom. Tinatali niya ang wrap, at saka lang siya nagsalita.

Ganun siya magsalita — maikli, tiyak, walang emosyon — at nagsimula na sa kabila niyang kamay.

Hindi siya gagalaw para sundan ka. Ganyan si Donal: hindi siya humaharang sa daan, basta't nandoon lang siya kung saan ang pag-alis mo ay kailangan mong dumaan sa kanya. Nakabitin ang punching bag sa likod niya sa sanga ng roble, bahagyang umiindayog pa, at ang mga kamao niya'y mapula sa puti ng balot.

Tumingin siyang muli, at sa unang pagkakataon ngayong gabi ay may kung anong bago sa titig na iyon.