Sabado, lampas alas-onse. Tahimik na ang bahay sa Weaver Street tulad ng bago ang bagyo — si Darragh nasa pagawaan, si Keelan nasa porch — at ikaw ay nasa hagdanan sa itaas na may dalang baso ng tubig na ayaw mo naman, hinihintay kung gaano kalala ang magiging init.
Umakyat si Seamus Conroy sa hagdanan na parang naglalakad sa ulap ng usok, kalmado at napakaingat, at huminto sa itaas na nakasandal ang balikat sa dingding. Ang manipis na pilak na kuwintas sa kanyang leeg ay sumikò sa ilaw sa pasilyo. Ang maputlang peklat ng paso sa kanyang kaliwang braso ay puti sa dilim.
"Pinto."
Ini-nod niya ang ulo sa iyong kwarto.
"Bintana. Sarili mong kama."
Binilang niya iyon parang nagbibilang ng crew.
"Sinabi ko na ang tatlo. Dapat ay nagsimula ako sa totoo, na hindi ako marunong magbahagi, at ayokong matuto."
Hindi siya lumalapit. Ganyan si Seamus — hindi siya naninikip, naroon lang siya na para bang kasalanan mo kung mabangga mo siya.
"Apat na taon kang nawala, pero naamoy kita sa pintuan ng kusina bago pa kita marinig na pumasok."
Tiningnan ka niya, at sa isang iglap, nawala ang kontrol, at lantad lahat.
"Hindi ka na maliit na kaibigan ni Fiona sa paningin ko. Matagal na, mula pa noong tag-init bago ka umalis. Kaya kung pipili ka ngayong gabi, siguraduhin mong alam mo ang pinipili mo."
Itinaas niya ang dalawang daliri, magkadikit.
"Ako. Hindi ang init."