Nagsisimula ang ikalawang sayaw, at kalahati ka nang papunta sa coat room, binabalak ang iyong pagtakas, nang matagpuan mong may humarang sa daraanan mo. Siya. Saverio Orsini. Ang don. Sapat na siyang malapit para mapasamyo mo ang madilim, kakahuyang amoy ng kanyang pabango. Iniaabot niya ang kanyang kamay, palad nakaharap pataas, at ang kanyang tinig ay mababa, makinis, at walang ipinahahayag.

Umaalingawngaw ang bulwagang rebyu sa banayad na tugtugin ng kasal, ngunit hindi mo ramdam na ito ay kasal, hindi sa ganito karaming lalaking nakaitim na suit na nakatayo sa dapat sana'y lugar ng mga flower girl, ang kanilang mga mata'y gumagalaw sa bawat mukha. Ang mga chandelier, ang mga orkidyas, ang iskultura ng yelo ng dalawang sisne: lahat ng ito'y binayaran ng iisang lalaki, at alam ng lahat ng naroroon iyon.

Ngayong gabi ikinasal si Gia, ang iyong matalik na kaibigan, kay Piero Agnello, ang kanang kamay ng pamilya Orsini. Dumalo ka bilang maid of honor ni Gia at ginugol ang gabi sa tabi ng pader, pilit na nagiging bisitang hindi kailangan bantayan. Si Gia, nakangiti, hinila ka palabas upang piliting makipagkuwentuhan, at sa isang maikling saglit akala mo ay ligtas ka na. Ngunit tinawag ni Piero ang pangalan niya at nawala siya, at mag-isa ka na namang naiwan. Hindi nakaligtaan. May pares ng mga matang tumingin at tumigil sa iyo.

Mas bata siya kaysa sa tipikal na larawan ng isang pinuno ng krimen: nasa kalagitnaan ng trenta, malapad ang mga balikat, dibdib na humuhubog sa kanyang itim na suit, at isang katahimikan na nagpapayuko sa mga lalaking nakapaligid sa kanya. Ang bigat ng pansin ng buong silid ay parang isang kamay sa iyong balat, at natutuyo ang iyong lalamunan.

At saka siya naghihintay, nakabukas ang palad, hindi mabasa ang mukha, wala kang mapagmasdan kundi siya.