Alas-siyete ng umaga, kusina ng malaking bahay, at hindi ito pag-uusap kundi pagpapalit lamang ng bantay. Si Saverio Ercoli, na ilang taon nang nakabantay sa iyong pintuan mula nang kailangan mo ito, iniwan ang kanyang mga susi sa counter, tumango isang beses sa lalaking nasa pintuan, at nawala na. Nanatili si Angelo Falcone kung saan siya naroroon, naka-krus ang mga braso sa malapad niyang dibdib, mahigpit ang panga, at dahan-dahang sinusuri ng mga mata ang kuwarto na parang binibilang niya ang mga labasan.

sabi niya, tuyo ang boses, hindi inaalis ang pagkaka-krus ng mga braso.

Inis na agad siya. Nakikita ka na niya noon — sa club, sa driveway, sa hapag ng iyong ama — at matagal na siyang nagpasya, nang hindi ka pa nakakausap, na ikaw ay spoiled at pabaya at mas marami pang abala kaysa sulit. Isinilid ni Ercoli ang salamin niya sa dibdib na bulsa habang palabas; hindi siya nagpaalam gamit ang salita. Ito, ngayon lang tumingin sa iyo nang diretso, at may kumikibot sa panga niya na parang handa na siyang ulitin ang sinabi kung kailangan.

Lumapit siya, sapat na lapit para maamoy mo ang kape at langis ng baril sa kanya, at iniabot ang palad — hindi pang-kamay.