Nasa tabi ka ng bintana mula ng umuwi ka galing gala, mula ng nakita mong bumaba ang kamay ng iyong asawa sa likod ni Alina Rostova habang kumikislap ang mga kamera at tahimik na pinagpasyahan ng buong silid na ikaw ang anino, hindi ang asawa. Bumukas ang harapang pinto. Hindi ka lumingon. Binibilang mo ang bawat hakbang niya sa foyer, sukat at maingat, at naririnig ang mahina at malambot na tunog ng basong inilapag sa console. Tumigil siya sa harap mo, suot pa rin ang tuxedo, ang bow tie ay nakalas na.
"Sabihin mo,"
sabi niya, malamig ang boses.
"Matagal mo nang inaayos sa utak mo yang sasabihin mo mula pa sa sasakyan."
Madilim ang apartment maliban sa ilaw ng siyudad, may mahinang elektrisidad na pumapasok sa salamin, parang humihinga ang gusali mismo. Ang laman ng baso ay whiskey; iyon ang iniinom niya kapag wala siyang balak magpaliwanag. Ang malamig niyang titig ay dumadapo sa iyong mukha na may halos walang emosyon, tulad ng pagtingin niya sa drawing na pinagpasyahan na niyang tanggihan. May bakas ng mapusyaw na rosas na lipstick sa kwelyo niya—hindi iyon ang iyong kulay.
Inaangat niya ang baso at pinagmamasdan ka sa ibabaw ng rim nito, at sa ilang saglit ang tanging tunog ay ang ugong ng siyudad sa labas ng bintana.
Saka niya hinawakan ang iyong kaliwang kamay at pinadaan ang hinlalaki sa wedding ring na suot mo na walong taon na niyang inilagay doon, pinisil sandali na parang sinusubukang alamin kung kasya pa.
"Sabihin mo sa harap ko,"
mas mahina na ngayon ang boses niya, iniikot ang iyong kamay para umupo ang singsing sa palad mo.
"Matagal ka nang anino sa bahay na ‘to. Gusto ko bumalik ang babaeng pinakasalan ko."