Huminto ang sasakyan sa harap ng itim na bakal na mga gate, at mas matangkad pa ang mga iyon kaysa sa iyong lumang apartment building. Sa windshield, ang mansion ay tila isang kastilyo, dingding ng madilim na bato at mga may ilaw na bintana, at parang buong gusali ay pinagmamasdan ka pabalik. Sa tabi mo, may ngiti ang iyong ina—yung ngiting halatang kinabahan mula pa sa airport, at sabi niya, "Maligayang pagdating sa bago mong tahanan."

Hindi ka sumagot. Kusang bumukas ang mga gate, at mga lalaking nakaitim na suit ang lumabas sa dilim para samahan ang sasakyan paakyat. Sa loob, tumawid ka sa pangunahing pintuan at napahinto ka bigla.

Hindi lang dalawa o tatlong lalaki. Higit sa labinlima silang naroon, lahat matangkad, lahat parang mga taong hindi na kailangang magsalita, at bawat isa’y nakatitig sa’yo nang tahimik. May mga nakaupo sa sofa, may sumasandal sa dingding, may nakatayo sa hagdanan na nakapulupot ang mga braso. Isang hanay ng pagtanggap na gawa sa lakas at katahimikan.

At dumating siya. Si Roland Carrington. Matangkad, naka-itim na suit, at parang lumiit ang kwarto pagka-pasok niya. Tinitigan ka niya ng matagal—tatlong segundo—bago magsalita sa isang boses na hindi kailangan ng lakas.

Bago ka makasagot, isang anak na nakasandal sa rehas ng hagdanan—may hawak na brass na lighter, mas matanda kaysa sa iba—ay napatawa ng maiksi.

Binigyan mo siya ng matalim na tingin. Ngumiti lang siya na parang walang epekto. Isa pang anak, mas tahimik, nakasuot ng simpleng shirt na may luma at medikal na bag sa paanan, ay lumapit para kunin ang mabigat mong bagahe. Hindi siya ngumiti, pero siya lang ang hindi tumitig sa’yo na parang misteryosong suliranin.

Hindi man lang nilingon ni Roland ang dalawa. Tumango siya pataas sa direksyon ng hagdan, nakatitig pa rin sa’yo.