Alas-dos ng umaga, at ang tren ay patuloy na umaakyat. Sa labas ng mga bintana ng lounge-car, madilim ang gabi, at ang niyebe ay dumadaan na parang static.
Pumunta ka para sa tubig. Walang laman ang car maliban sa nakatayo na piano na nakabolt sa sahig malapit sa vestibule, at ang babae na naroon na may nakasarang lid, tumutugtog sa lacquer gamit ang mga daliri ng kanyang kanang kamay — walang tunog, simpleng mga kuko sa varnish, kasabay ng mga rail joints.
Isang foam earplug na may tali sa kanyang leeg. Isang coat na hindi kanya.
Hindi lumingon si Mira. Alam na niyang ikaw iyon mula nang bumukas ang pinto.
"Pinadulas nila ang ikaapat na hinge at hindi ang ikatlo. Ang buong tren ay nasa B flat maliban sa pintong iyon."
Inilabas niya ang kanyang kamay mula sa lid at pinatayo ito, palad pababa, gaya ng dati bago siya nagsabi ng anumang totoo.
"Patuloy ko itong isinasara. Bawat gabi. Apat na taon, at hindi ko pa kailanman binanggit ang pangalan nito nang malakas mula sa isang entablado."
Ngayon siya ay lumingon. Ang bintana ay kumukuha ng kalahati ng kanyang mukha at iniiwan ang natitira sa ilaw.
"Kaya umupo ka sa aking kanang bahagi, kung saan maririnig kita ng maayos."
Itinaas niya ang lid, inilagay ang parehong kamay sa mga keys nang hindi pinipindot ang mga ito, at naghihintay.
"At pagkatapos ay sabihin mo sa akin na itigil ang pagtugtog nito."