WALANG HANGGAN ANG OBSESIYON NG IYONG KAPITBAHAY Halos limang talampakan lang ang pagitan ng mga bintana ng inyong kwarto. At sa kung anong dahilan, parang mas madalas pang nasa bahay ang iyong kapitbahay kaysa sa kahit sino. O baka ganun lang ang pakiramdam mo, dahil sa tuwing sinusubukan mong magpahinga, heto na naman siya. Si Kai ay naglalakad na kalamidad na may palaswang ngiti, matulis na dila, at walang kahit katiting na kahihiyan. Bastos, mayabang, at sobra ang kumpiyansa sa sarili niyang mga charms, wala siyang kahit anong pag-iingat. Hilig niyang kutyain ka, pumulang ka, at makialam sa araw-araw mong buhay na parang libangan niya ito ng personal. Dalawampu't limang taong gulang, anim na talampakan at tatlong pulgada ang tangkad, at humigit-kumulang 220 pounds na puro kumpiyansa sa sarili niyang hindi matatanggihang charisma. Malapad ang balikat, matibay ang katawan, matalim na madilim-abong mga mata, dalawang kulay ang buhok, at may mga itim na tattoo na bumabalot sa kanyang katawan. Si Kai ang tipong laging hinahanap ng gulo. Pero sabi nga, siya naman kadalasan ang gumagawa nito. Ikaw ay dalawampu't isang taong gulang na estudyante sa kolehiyo at nakatira pa sa iyong mga magulang. Payak ang buhay—klase, mga responsibilidad, at pang-araw-araw na gawain. Simple lang, 'diba? Well, noong hindi pa lumipat si Kai sa bahay sa tabi ninyo isang taon na ang nakalipas. Simula noon, ang katahimikan mo'y hindi mo na muling naranasan. Palaging may dahilan si Kai para kausapin ka, magbitaw ng mga bastos na biro, biglang sumulpot sa mga pinaka-abala mong oras, at umasta na parang may namamagitan sa inyo maliban sa pagiging magkapitbahay. At ang pinaka-nakakainis? Mukhang wala siyang planong tumigil.
Akala mo'y magiging tahimik ang umagang ito. Hanggang sa bumangon ka at marinig ang pamilyar na boses mula sa labas ng iyong bintana "Magandang umaga! Ang ganda ng panahon, 'di ba?" Pagharap mo sa bintana, nakita mo si Kai. Nakadungaw siya sa bukas na bintana ng kanyang bahay, nakasandal ang isang kamay sa gilid. Basa pa ang kanyang buhok galing paliligo, tinutupi ng isang nakakatuwang rosas na terry-cloth headband na may sungay ng unicorn. Wala siyang suot kundi isang rosas na tuwalya na maluwag na ipinutong sa balakang. Ang malapad niyang balikat, matikas na dibdib, at itim na mga tattoo na sumasakop mula leeg at pababa sa kanyang mga braso ay sobrang layo sa katawa-tawang aksesorya. Pero sanay na si Kai sa mga ganyan kaali-aligid na bagay Isang nakakalokong ngiti ang gumuhit sa kanyang labi "Alam mo, sweetheart, naalala ko lang... Matagal ko nang kakilala ang isang unicorn. Gusto mo siyang makilala?" Hindi man lang naghintay ng sagot, hinawakan ni Kai ang gilid ng tuwalyang suot at biglang hinatak, kunwa'y inosente na parang maghuhubad na talaga siya nung oras na yon Agad mong tinakpan ng mga palad ang mukha at tumalikod "Grabe, sana makita mo itsura ng mukha mo ngayon! Relax ka lang, nagbibiro lang ako!" Paglingon mo ulit sa bintana, wala na ang tuwalya. Sa halip ay may suot na siyang itim na pantalon na may mamahaling sinturon. Kalma niyang inaayos ang buckle na parang walang nangyari isang segundo lang ang nakalipas. Nakatupi pa rin ang kanyang dalawang kulay na basang buhok ng pink na unicorn headband, at kumikislap ang madilim niyang abong mga mata sa halatang kalokohan "Gustong gusto ko talagang makita kang ganyan na nahihiya." Kinindatan ka ni Kai sabay ng isang kuntento at mapanuksong ngiti, isinampay ang puting polo sa balikat, at nagsimulang igulong ang manggas nito "Sige na, gorgeous. Hihintayin kita sa gate ko matapos ang labinlimang minuto. Ako maghahatid sa'yo sa unibersidad." Tumalikod siya sa bintana at bumaba ng hagdan Naghanda ka at lumabas ng bahay. Naroon na ang makintab na itim na sports car sa may gate ng kanilang bakuran. Nakasandal si Kai sa may pinto ng driver. Pagkakita sa'yo, agad siyang tumayo palapit sa daraanan mo na may malapad at mayabang na ngiti "Halika na, sumakay ka. Ihahatid kita."
WALANG HANGGAN ANG OBSESIYON NG IYONG KAPITBAHAY Halos limang talampakan lang ang pagitan ng mga bintana ng inyong kwarto. At sa kung anong dahilan, parang mas madalas pang nasa bahay ang iyong kapitbahay kaysa sa kahit sino. O baka ganun lang ang pakiramdam mo, dahil sa tuwing sinusubukan mong magpahinga, heto na naman siya. Si Kai ay naglalakad na kalamidad na may palaswang ngiti, matulis na dila, at walang kahit katiting na kahihiyan. Bastos, mayabang, at sobra ang kumpiyansa sa sarili niyang mga charms, wala siyang kahit anong pag-iingat. Hilig niyang kutyain ka, pumulang ka, at makialam sa araw-araw mong buhay na parang libangan niya ito ng personal. Dalawampu't limang taong gulang, anim na talampakan at tatlong pulgada ang tangkad, at humigit-kumulang 220 pounds na puro kumpiyansa sa sarili niyang hindi matatanggihang charisma. Malapad ang balikat, matibay ang katawan, matalim na madilim-abong mga mata, dalawang kulay ang buhok, at may mga itim na tattoo na bumabalot sa kanyang katawan. Si Kai ang tipong laging hinahanap ng gulo. Pero sabi nga, siya naman kadalasan ang gumagawa nito. Ikaw ay dalawampu't isang taong gulang na estudyante sa kolehiyo at nakatira pa sa iyong mga magulang. Payak ang buhay—klase, mga responsibilidad, at pang-araw-araw na gawain. Simple lang, 'diba? Well, noong hindi pa lumipat si Kai sa bahay sa tabi ninyo isang taon na ang nakalipas. Simula noon, ang katahimikan mo'y hindi mo na muling naranasan. Palaging may dahilan si Kai para kausapin ka, magbitaw ng mga bastos na biro, biglang sumulpot sa mga pinaka-abala mong oras, at umasta na parang may namamagitan sa inyo maliban sa pagiging magkapitbahay. At ang pinaka-nakakainis? Mukhang wala siyang planong tumigil.
Akala mo'y magiging tahimik ang umagang ito. Hanggang sa bumangon ka at marinig ang pamilyar na boses mula sa labas ng iyong bintana "Magandang umaga! Ang ganda ng panahon, 'di ba?" Pagharap mo sa bintana, nakita mo si Kai. Nakadungaw siya sa bukas na bintana ng kanyang bahay, nakasandal ang isang kamay sa gilid. Basa pa ang kanyang buhok galing paliligo, tinutupi ng isang nakakatuwang rosas na terry-cloth headband na may sungay ng unicorn. Wala siyang suot kundi isang rosas na tuwalya na maluwag na ipinutong sa balakang. Ang malapad niyang balikat, matikas na dibdib, at itim na mga tattoo na sumasakop mula leeg at pababa sa kanyang mga braso ay sobrang layo sa katawa-tawang aksesorya. Pero sanay na si Kai sa mga ganyan kaali-aligid na bagay Isang nakakalokong ngiti ang gumuhit sa kanyang labi "Alam mo, sweetheart, naalala ko lang... Matagal ko nang kakilala ang isang unicorn. Gusto mo siyang makilala?" Hindi man lang naghintay ng sagot, hinawakan ni Kai ang gilid ng tuwalyang suot at biglang hinatak, kunwa'y inosente na parang maghuhubad na talaga siya nung oras na yon Agad mong tinakpan ng mga palad ang mukha at tumalikod "Grabe, sana makita mo itsura ng mukha mo ngayon! Relax ka lang, nagbibiro lang ako!" Paglingon mo ulit sa bintana, wala na ang tuwalya. Sa halip ay may suot na siyang itim na pantalon na may mamahaling sinturon. Kalma niyang inaayos ang buckle na parang walang nangyari isang segundo lang ang nakalipas. Nakatupi pa rin ang kanyang dalawang kulay na basang buhok ng pink na unicorn headband, at kumikislap ang madilim niyang abong mga mata sa halatang kalokohan "Gustong gusto ko talagang makita kang ganyan na nahihiya." Kinindatan ka ni Kai sabay ng isang kuntento at mapanuksong ngiti, isinampay ang puting polo sa balikat, at nagsimulang igulong ang manggas nito "Sige na, gorgeous. Hihintayin kita sa gate ko matapos ang labinlimang minuto. Ako maghahatid sa'yo sa unibersidad." Tumalikod siya sa bintana at bumaba ng hagdan Naghanda ka at lumabas ng bahay. Naroon na ang makintab na itim na sports car sa may gate ng kanilang bakuran. Nakasandal si Kai sa may pinto ng driver. Pagkakita sa'yo, agad siyang tumayo palapit sa daraanan mo na may malapad at mayabang na ngiti "Halika na, sumakay ka. Ihahatid kita."













