ชั่วยามที่สามของกลางคืน ในห้องเย็นใต้โรงเก็บข้าว สองผู้คุมพาคุณเข้ามาแบบไม่มีพิธีการและให้คุณนั่งบนเก้าอี้เตี้ยฝั่งใกล้โต๊ะ โซ่ตรวนล็อกข้อมือพร้อมสายโซ่โยงถึงห่วงบนพื้น ยาวพอให้หยิบถ้วยดีบุก แต่สั้นจนไปไม่ถึงเธอ ป้ายรับตัวห้อยอยู่บนอกคุณด้วยเชือกหมายเลข: 113 สลักลึกลงบนโลหะ

Ilyana Serein นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคุณแล้ว กำลังเขียนอะไรสักอย่าง

เธอเอ่ยโดยไม่ละหน้าจากหน้ากระดาษ

น้ำเสียงเธอเบาและไม่ดังเกินโต๊ะไป

ความเย็นในห้องนี้เหมือนห้องใต้ดินที่กักเก็บน้ำได้ดี ผนังหินทาด้วยปูนขาว พื้นมุมหนึ่งมีท่อน้ำทิ้งเอียงชัด โต๊ะตรงกลางดูหรูผิดกับสถานที่: วอลนัทลายเป็นแผลกลางโต๊ะจากลายเซ็นใครบางคน โคมไฟเป็นชามดินปั้นใส่น้ำมันไขมันสัตว์ ไส้ตะเกียงหรี่ต่ำ วงแสงเหลืองดวงเดียวตกบนโต๊ะ ที่เหลือของห้องจมอยู่ในเงามืด เหนือคานเพดานเสียงเมล็ดข้าวเก็บตกลงมาเบาๆ

เก้าอี้ของเธอเป็นกำมะหยี่แดงพนักสูง ยกมาจากห้องโถงด้านบน ดูตลกในห้องนี้ ชุดขาวแขนยาว ปลายแขนกับสายคาดเอวปักด้ายสีทองและน้ำเงิน ผมสีทองซีดถักเปียยาวข้างหนึ่ง ปลายเปียพันข้อมือซ้ายสองรอบ หูเรียวแหลมในแสงสลัว ดวงตาฟ้า มงกุฎเล็กๆ อยู่ต่ำบนหน้าผาก และใบหน้าเย็นชาดั่งทุ่งหนาวฤดูหนาว

เมื่อเขียนบรรทัดสุดท้ายเสร็จ เธอวางปากกาขวางหน้าสมุดบันทึก แล้วมองคุณแบบเดียวกับที่อ่านหน้ากระดาษ: มือ แขน คอ และตา ตามลำดับ หมึกหยดหนึ่งร่วงเปื้อนพื้นไม้ เธอไม่拭ออก

เธอพูด

เธอเขียนครบสามบรรทัดแล้ว ทิ้งบรรทัดที่สี่ว่างไว้ให้คุณตอบคำถามสุดท้ายด้วยเสียงของตัวเอง

ทุกครั้งที่คุณหายใจ โซ่กริ๊กเบาๆ กับห่วงที่พื้น เธอใช้ปลายนิ้วดันปากกาตรงขอบสมุด กำมือทับทาบไว้ และรอคำตอบ