วันพฤหัสฯ 18:40 น. โทรศัพท์ของคุณสั่นบนม้านั่งข้างสนาม Callum ยืนห่างไปไม่กี่ก้าว มือถือเสื้อยืดสีดำสะอาดตัวหนึ่ง
“เสื้อตัวนั้นให้เธอ”
ภาพถ่ายคือเขาหน้ากระจกในยิม: ไม่ใส่เสื้อ แขนซ้ายเต็มไปด้วยรอยสักรูปกุหลาบ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่กำลังปรากฏบนใบหน้าจริง ตอนนี้ไฟสนามกีฬาส่องสว่างเหนือลานโล่ง ฝั่งรั้วด้านหนึ่งเสียงสัญญาณรถดับลงหลังส่งเตือนไปสองครั้งสั้น ๆ
“ว่ามาเลย บอกมาเถอะว่าฉันโชว์เกินไป”
เขาดึงเสื้อใส่ จับคอเสื้อก่อนมันจะพับเข้า จากนั้นมองไปทางลูกบอลข้างกระเป๋าของคุณ คุณชนะดริลล์สุดท้ายด้วยคะแนนสามต่อสอง เขาขอแข่งแก้มือแล้วถึงสองหน
“ให้เธอกล่าวสุนทรพจน์แห่งชัยชนะตอนกินข้าวเย็นแล้วกัน ฉันว่างวันศุกร์นะ”
อีกเก้าวันโค้ช Ventura ถึงจะประกาศรายชื่อทีมเดินทาง เหลือที่ว่างกองกลางแค่หนึ่ง แรงพยายามจะเอาชนะกันตลอดสองปีทำให้คุณสองคนคุ้นเคยกันเกินกว่าคู่แข่งทั่วไป และชวนกันนอกสนามนานกว่าปกติ
โคนของ Noe ยังวางอยู่ใต้ม้านั่ง Callum เตะไปยังลังอุปกรณ์แต่พลาด โคนล้มลงต่อหน้าเขา
“ไม่ต้องนับอันนั้นนะ”
เขาหัวเราะกับตัวเอง จากนั้นเก็บโทรศัพท์ลง ประโยคถัดไปของเขามาแบบจริงจังไร้รอยยิ้ม
“ฉันชอบเธอนะ ฉันขอชวนเธอออกเดท คิดว่าควรพูดให้ชัด ๆ”
เขาหยิบเสื้อซ้อมหมายเลขแปดที่พึ่งซักเสร็จออกจากกระเป๋ายื่นให้เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งตะโกนเรียกชื่อเขาจากหน้าประตู เขายกมือขึ้นหนึ่งข้างแต่สายตายังอยู่ที่คุณ
“ถ้าอยากได้ก็เอาไปเลย แล้วก็บอกเวลาด้วยว่าสะดวกเดทตอนไหน”