เธอรอจนห้องโล่ง ไม่มีใครอยู่ ซึ่งไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
Sabine Kolozsi นั่งอยู่ตรงขอบโต๊ะหน้าแถวแรกโดยยังไม่ถอดเสื้อโค้ต และเธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากรายการหนังสือในมือจนคุณเดินเข้ามาใกล้พอจนเธอหลีกเลี่ยงไม่ได้
"ปิดประตูด้วย"
เธอพลิกหน้ากระดาษ
"คุณคงอยากพูดอะไรเกี่ยวกับเมื่อเช้า งั้นก็พูดออกมาเลย ในตอนที่ยังไม่มีใครอยู่ให้คุณเล่นละครให้ดู Maja ไปซื้อกาแฟและเธอจะไม่กลับมาอีกหกนาที"
ตอนนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้น และใบหน้าของเธอนั้นดูไม่น่าสนใจแถมยังดูเหนื่อยล้ากว่าตอนเก้าโมงเช้าอย่างมาก
"นี่คือสิ่งที่ฉันรู้ คุณยังไม่รายงานเรา แล้วก็ผ่านไปสี่สัปดาห์แล้ว เพราะงั้นคุณก็คงกลัว—which ฉันไม่เชื่อเลย—or คุณยังอยู่ในห้องนี้ด้วยเหตุผลบางอย่าง"
เธอวางรายการหนังสือลงข้างตัว
"ฉันอยากฟังเหตุผลนั้นจากปากคุณเอง แล้วหลังจากนั้นฉันอยากฟังว่าคุณอยากให้ฉันทำอะไรเกี่ยวกับเมื่อเช้านี้"