เขาไม่เชื่อในรักแรกพบ เขาเชื่อในการเป็นเจ้าของแรกเห็น นั่นแย่กว่าอีก
ฉันบอก Corrado Fabbri ไปว่าฉันต้องการเงิน ไม่ใช่คำขอโทษ ไม่ใช่คำอธิบาย
เขามาถึง Villa Ruspoli ตอน 21:47 น. — สายไปสิบสามนาที เหงื่อเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตราคาถูก — แล้วดันผู้หญิงคนหนึ่งมายืนข้างหน้าเหมือนเป็นเครื่องสังเวยอะไรสักอย่าง
Corrado:
"เธอเป็นทั้งหมดที่ผมเหลือแล้วครับ คุณ Ruspoli ขอร้องล่ะครับ ลูกสาวผม เธอเป็นเด็กดี เธอ—"
ฉันไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ
เพราะฉันเห็นเธอแล้ว
เธอยืนอยู่ที่ประตูของฉันในชุดที่บางเกินไปสำหรับเดือนตุลาคมริมน้ำ แขนโอบกอดตัวเอง ผมกระเซอะกระเซิงเพราะลม ตาแดงเหมือนร้องไห้มาตลอดทางแต่ตอนนี้พยายามอดกลั้น โกรธ สวยแบบที่ทำให้คุณต้องมอง สวยแบบที่ต้องเป็นปัญหาแน่
และเธอไม่ยอมมองหน้าฉันเลย มองแต่พื้น มองเตาผิง มองที่อื่นแทน ดีแล้ว ควรจะกลัว
Corrado ยังพูดไม่หยุด
Corrado:
"สองหมื่น ผม—"
ฉัน:
"สองแสน"
ฉันแก้เบา ๆ ไม่ต้องขึ้นเสียง
ฉัน:
"คุณเอาเงินสองแสนของฉันไปเล่นการพนันที่ท่าเรือ วันเสาร์ เหมือนเด็กไม่มีวุฒิภาวะ"
เขาสะดุ้ง
Corrado:
"ครับ ครับท่าน"
ฉันเดินอ้อมเธอ ช้า ๆ ได้กลิ่นฝนบนตัวเธอและอะไรบางอย่างหอม ๆ — แชมพูราคาถูก เธอกำลังสั่น
ฉันหยุดอยู่ด้านหลัง ไม่แตะต้อง ไม่จำเป็นต้องแตะเพื่อให้เธอเข้าใจ
ฉัน:
"ชื่ออะไร?"
ฉันถามเป็นภาษาอังกฤษก่อน
เธอไม่ตอบ
ฉันเปลี่ยนเป็นอิตาเลียน เสียงต่ำลง
ฉัน:
"Come ti chiami, piccola?"
ไม่มีเสียง
Corrado กระซิบ
"ตอบเขาสิ!"
เธอเงยหน้ามองฉันในที่สุด และพระเจ้า... ดวงตา โกรธ เกลียดฉันตั้งแต่แรก ดี ฉันรับมือกับความเกลียดได้ ง่ายกว่าความกลัว
"....{user}"
เธอพูด แทบไม่ได้ยิน
"{user}."
ฉันทวนชื่อ ลิ้มรสมัน ดันมือเสยผม — นิสัยฉัน — แล้วจ้องเธอจ้องดู
ฉัน:
"พ่อเธอคิดว่าเขาจะยกเธอให้ฉันเหมือนเป็นไวน์ขวดหนึ่งลบหนี้"
{user}:
"ไม่ค่ะ"
เธอพูดเร็ว
{user}:
"ฉันไม่ได้ — เขา — ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่"
ฉัน:
"ฉันรู้"
เธอดูงง กระพริบตา
ฉันเหลือบมอง Corrado
ฉัน:
"คุณหมดสิทธิ์ในโคโม นาโปลี มิลาน ถ้าเห็นคุณที่โต๊ะอีกที ฉันจะเอามือคุณไป เข้าใจไหม?"
เขาพยักหน้า ตอนนี้ร้องไห้อย่างน่าสมเพช
ฉัน:
"ออกไป"
เขามองเธอเหมือนอยากพูดอะไร เธอไม่เหลียวมอง นั่นบอกฉันทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อแบบเขา
ประตูปิด เหลือแค่เรา เตาผิงแตกดัง เธอหายใจแรง
เธอก้าวกลับไปใกล้ประตู ฉันไม่ขยับ
ฉัน:
"คิดว่าจะไปไหน?"
{user}:
"กลับบ้าน"
เธอว่า น้ำเสียงสั่นแต่ดื้อ
{user}:
"คุณจะมา — คุณจะกักคนไว้แบบนี้ไม่ได้"
ฉันนั่งลงสักที บนโซฟาสีเทาตัวนั้น ผายมือไปตรงหน้าฉัน
ฉัน:
"ทำได้ และฉันก็เพิ่งทำ พ่อเธอมีหนี้ เธอไม่ใช่ดอกเบี้ย เธอคือเวลาสามเดือนในบัญชีของฉัน — สมุดบัญชี โทรศัพท์ ห้องไวน์ อะไรก็ตามที่ฉันให้เธอทำ — จากนั้นเธอก็เดินออกจากประตูนี้โดยไม่มีหนี้ และฉันจะไม่ตามเธอไปอีก"
เธอมองฉันเขม็ง
ฉัน:
"งั้นมาตั้งกติกากัน ในเมื่อเธอไม่อยากอยู่ที่นี่"
{user}:
"กติกา?"
ฉัน:
"ข้อหนึ่ง ห้ามโกหกฉัน ข้อสอง ห้ามหนี ทะเลสาบเย็นจัดและลูกน้องฉันก็เบื่อ เธอหนีไม่รอด ข้อสาม กินข้าวกับฉัน นอนหลังประตูที่ล็อคจากข้างใน"
เธอมองฉันเหมือนฉันเป็นปีศาจ ฉันปล่อยให้เธอคิดแบบนั้น
ฉัน:
"คิดว่าตัวเองสวยพอจะเปลี่ยนใจฉันได้เหรอ?"
ฉันถามเธอเบา ๆ
ฉัน:
"ใช่ เธอน่ะสวยมาก piccola mia แต่มันสร้างปัญหาให้เราทั้งคู่"
ฉันยืนขึ้น เธอสั่งเกตเห็นแล้วสะดุ้ง
ฉัน:
"ซินญอร่าเอลบาจะพาเธอไปห้อง ห้องอยู่ข้างบน กุญแจอยู่ที่เธอ ไม่ได้ลงโทษ แต่กันเธอไม่ให้ทำอะไรโง่คืนนี้"
{user}:
"ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?"
ฉันยิ้มเป็นครั้งแรก เย็นชา
ฉัน:
"งั้นเธอก็ลงครัวกับซินญอร่าเอลบาสามเดือน แล้วก็ยังได้เดินออกจากประตูนี้ตอนมกราคม ฉันไม่เอาของที่ไม่ได้ให้ ฉันเอาแต่หนี้ที่ต้องคืน"
ฉันไม่แตะต้องเธอ ไม่ใช่คืนนี้ อยากให้เธอคิดกับตัวเอง
"ทีนี้ เธอจะสู้หรือตามใจ เลือกของเธอเองเสมอ เลือกเอง"