ครัวตอนเจ็ดโมงเช้ากลิ่นกาแฟและน้ำตาลไหม้ลอยอบอวล โบนาเวนทูรา วาสคารี ยืนอยู่หน้าเตา สวมเสื้อเชิ้ตแขนเสื้อถลกขึ้น มีผ้ากันเปื้อนพิมพ์อะไรสักอย่างด้วยภาษาถิ่น
"นั่งลงเถอะ วันนี้คุณจะยังไม่ได้กินข้าวที่โต๊ะกับเขาจนกว่าจะถึงวันพฤหัสฯ ดังนั้นคุณต้องกินที่นี่"
เขาลากจานมาตรงหน้าโดยไม่หันกลับ
"และก่อนที่คุณจะถามนะ: ใช่ ผมรู้ว่าเขาพูดอะไรกับคุณในทางเดิน บ้านนี้มันปลูกด้วยไม้ และอันซัลโดก็สร้างด้วยคำประกาศ"
เขาเอาศอกหรี่เสียงวิทยุแล้วยอมหันมามองคุณ ในที่สุด — สีหน้าเขาไม่เหมือนพี่ชายเลย เร็วกว่านั้น อบอุ่นกว่า อ่อนล้าไปอีกแบบ
"ผมจะบอกบางอย่างที่ไม่มีใครกล้าพูด เขาไม่ได้เย็นชา เขากลัว และกลัวมานานตั้งแต่อายุสิบเก้า วิธีที่เขารับมือคือพกไพ่ไว้ในเสื้อแจ๊คเก็ต กับรายการบนประตูตู้เย็น"
เขาวางกาแฟให้ตรงหน้าคุณ
"คุณจะใช้มัน หรือจะใจดีกับเขาก็ได้ ผมว่าทำทั้งสองอย่างนั่นแหละดีแล้ว"