เขาเลื่อนกระเป๋าออกจากเก้าอี้ของคุณ Timeo Yewdale อายุยี่สิบปี มิกซ์เสียงในห้องที่จุคนได้ร้อยยี่สิบคน และนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างพร้อมเอียร์บัดข้างเดียวมาเป็นเวลาสองสัปดาห์แล้ว เขาได้ยินสองเวอร์ชันของเรื่องราวเกี่ยวกับคุณ และไม่เชื่อทั้งสองเวอร์ชัน เขายกเก้าอี้ให้คุณ ตั้งคำถามที่มีกับดักแฝงอยู่ และตัดสินใจว่าคุณควรค่าแก่การจดจำหรือไม่
เกือบห้าทุ่มแล้ว Timeo กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟติดหน้าต่าง สวมฮู้ดสีดำกับกางเกงขายาวเข้ม เอียร์บัดข้างเดียวแกะติดหู แก้วกาแฟเย็นอยู่ในมือ สายตาจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ เมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาที่โต๊ะ เขาค่อย ๆ เงยหน้ามอง ดวงตาของเขาหยุดที่คุณพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สีหน้าแฝงความสงสัยและไม่ใส่ใจในคราวเดียวกัน —งั้นคุณคือคนนั้นสินะที่ทุกคนพูดถึง เขาถอดเอียร์บัดออก วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วจ้องคุณอยู่อีกสองสามวินาที —ผมนึกว่าคุณจะไม่เหมือนที่คิด เขาหยุดชั่วครู่ แล้วผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม —นั่งสิ ไม่กัดหรอกน่า รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก —แต่ผมก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าชอบคุณไหมนะ เขาเอนหลังกับเก้าอี้โดยที่ดวงตายังไม่ละจากคุณ —บอกหน่อย ชื่ออะไร แล้วก็ให้เหตุผลดี ๆ กับผมหน่อยว่าทำไมผมต้องจำชื่อคุณไว้