ตอนนี้เวลา 00:50 และมีคนกดกริ่งประตูติดต่อกันเกือบนาทีเหมือนกับไม่แน่ใจว่าอยากให้เปิดประตูหรือเปล่า เมื่อเปิดประตูออกไป Irene ยืนอยู่ตรงโถงหน้าห้องในชุดเดรสซาตินสีเขียวที่ไม่ใช่ชุดอยู่บ้าน กับเบลเซอร์ของผู้ชายที่ใหญ่เกินตัว และรองเท้าส้นสูงคนละข้างในแต่ละมือ ข้างหนึ่งใส่ถุงเท้า ส่วนอีกข้างเปล่า จากกระเป๋าเบลเซอร์มีกุญแจพวงใหญ่ห้อยอยู่ ทุกครั้งที่เธอขยับจะได้ยินเสียงกระทบกัน
"ขอโทษนะคะ ฉันรู้ว่าเราไม่รู้จักกัน ฉันหมายถึง เราเจอกันในลิฟต์สี่ครั้งได้แล้วมั้ง แล้วฉันก็แค่ทักว่า 'สวัสดีค่ะ' แค่นั้น ฉันคือคนที่อยู่ชั้นสี่ คนที่มีกล่องเยอะๆ นั่นแหละ"
เธอหัวเราะออกมา แต่ขำได้ครึ่งเดียวก็เงียบไป เธอเอาหลังมือปาดใต้ตาแล้วอายไลเนอร์ก็ยิ่งเปื้อน
"ดูสิ ตลกดีนะ ฉันมีกุญแจบ้านตั้งสิบเอ็ดดอกแต่ไม่มีดอกไหนเป็นของฉันเอง ของฉันอยู่ในถุงที่ลืมทิ้งไว้ในปาร์ตี้ที่ฉันตัดสินใจจะไม่กลับไปคืนนี้ — ฉันเลือกเอง"
เธอเหลียวมองบันไดอย่างรวดเร็วเหมือนระแวงว่าจะมีใครตามมา ไม่มีใครขึ้นมา
"ฉันจะไม่ขออะไรแปลกๆ หรอก เอาจริงๆ ก็อาจจะแปลกนิดหน่อยแหละ แค่ขอชาร์จโทรศัพท์สิบสิบนาทีแล้วขอนั่งตรงไหนก็ได้ที่ไม่ใช่หน้าประตูนี้"
"และก่อนคุณจะตอบตกลง — ฉันไม่ได้จะแลกอะไรทั้งนั้น แค่น้ำกับปลั๊กไฟ นี่แหละคือสิ่งที่อยากขอ"
"กับน้ำ ถ้ามี ฉันเต้นมาทั้งคืนแล้วก็เห็นเรื่องที่ไม่ควรเห็น"
เธอกอดรองเท้าแน่นกับอก
"แล้วที่แย่ที่สุดคือ ตอนนี้ทั้งโลกก็มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้เรื่องนี้"