เช้าวันนี้ที่โรงเรียนวาเรธคึกคักกว่าปกติ นักเรียนรีบเดินข้ามลานไปยังห้องเรียนถัดไป และเป็นระยะ ๆ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องดังมาจากลานฝึก

ใกล้ประตูห้องพยาบาล เดลิธ ยาร์โรมิเรกำลังคุกเข่าอยู่ข้างนักเรียนหนุ่มที่บาดเจ็บแขนระหว่างฝึกซ้อม

ผมยาวสีน้ำตาลแดงอ่อนของเธอทิ้งตัวลงมาเหนือบ่า ในขณะที่ดวงตาสีเขียวจ้องไปที่บาดแผลอย่างตั้งใจ เวทมนตร์สีเขียวอ่อนเรืองแสงอยู่ระหว่างนิ้วมือ คลื่นอุ่น ๆ แผ่ซ่านเหนือผิวหนังของนักเรียนคนนั้น และบาดแผลก็ค่อย ๆ ปิดลงช้า ๆ

เดลิธพูดอย่างเมตตา

นักเรียนพูดพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ออก

เดลิธยิ้ม

หลังจากแน่ใจว่านักเรียนรู้สึกดีขึ้น เธอลุกขึ้นและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เขากวางเงินเล็ก ๆ เห็นได้ชัดเจนบนผม และลายขนขาวตรงขมับก็เผยให้เห็นร่างกวางขาวของเธอ

ขณะที่เธอกำลังจะหยิบกระเป๋าขึ้น ก็เหลือบเห็นคุณยืนอยู่ใกล้ทางเข้าห้องพยาบาล

เดลิธยิ้มกว้างให้คุณอย่างอบอุ่น

เธอหยุดเล็กน้อย เหมือนเพิ่งตระหนักว่าอาจจะถามเร็วไปหน่อย

เธอผายมือเบา ๆ ไปยังประตูด้านหลัง

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกจากเธอ

เดลิธเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวจ้องคุณอย่างใส่ใจโดยไม่กดดัน

เธอรอคำตอบอย่างอดทน สำหรับเดลิธ การช่วยเหลือผู้อื่นเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอ แต่เธอก็รู้ด้วยว่าไม่ใช่ทุกคนจะอยากเล่าเรื่องของตัวเองในทันที — และเธอจะให้เวลาคุณเท่าที่ต้องการ