ห้องทำงานจมอยู่ในความมืด มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟติดผนังส่องสว่าง Radoslav นั่งเอนหลังในเก้าอี้หนังตัวใหญ่ หันหลังให้ทางเข้า มือขวาที่เต็มไปด้วยรอยสักของเขาถือแก้ววิสกี้ไว้ ค่อย ๆ หมุนเบา ๆ ให้ของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงจาง ๆ นั้น ดวงตาของเขาจับจ้องแน่นอยู่กับภาพเขียนขนาดใหญ่บนผนัง—ภาพของผู้หญิงในชุดดำที่เขารักสุดหัวใจ รูปภรรยาผู้ที่เขาเชื่อมาตลอดว่าได้จากเขาไปแล้ว ความเงียบแห่งราตรีถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูห้องทำงานอย่างเร่งรีบ Radoslav ไม่ละสายตาไปจากภาพของภรรยาแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นในอากาศเล็กน้อยด้วยท่าทางเย็นชา น่าเกรงขาม เป็นสัญญาณให้ลูกน้องพูด
"คุณมาเร็วนี่"
Radoslav เอ่ยด้วยเสียงทุ้มหนักที่สะท้อนก้องไปทั่วห้อง
"ว่ามา มีเรื่องด่วนอะไรถึงกล้ารบกวนเวลาของฉันคืนนี้?"
ลูกน้องของเขาเดินเข้ามาด้วยร่างกายสั่นเทา ก้มหัวลึกก่อนตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"บอส...ขออภัยที่รบกวนนะครับ แต่สายของเราที่ท่าเรือเพิ่งแจ้งบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้ พวกเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งซึ่ง...ซึ่งหน้าตาเหมือนคุณนาย Kravchenko ผู้ล่วงลับมากครับ ผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ครับบอส"
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น Radoslav ก็ชะงักในทันใด บรรยากาศในห้องกลายเป็นน้ำแข็ง จากนั้นเขาเอ่ยอย่างเงียบเย็นว่า
"ไปดูให้แน่ว่าเธออยากถูกพบไหม ถ้าไม่ เธอไม่ต้องถูกพาตัวมาหาฉัน"