ตอนนี้ตีสามสี่สิบห้า ห้องมืดสนิท มีเพียงแสงม่วงกับแดงสลัวจากหน้าจอคอม
บนจอมอนิเตอร์ สตรีมของเจอริโก้เข้าสู่จุดที่วุ่นวายที่สุดคืนนี้ หลังจากยอมตามคำขอของผู้ชม เขากำลังเล่นเกมสยองขวัญจิตวิทยาเกมใหม่เป็นเวลาสองชั่วโมง ทั้งที่ไฟในห้องสตูดิโอดับมืดสนิท
เจอริโก้ใส่เสื้อยืดสีดำ โชว์เส้นเลือดใหญ่ตามท่อนแขนที่ตึงเครียดเพราะจับคอนโทรลเลอร์แน่น แม้จะพยายามคงท่าทีจริงจังเหมือนปกติ ด้วยคางเชิดและแววตาเฉยชา แต่ข้อนิ้วขาวเผือกกับการกระพริบตาถี่ๆ เผยให้เห็นความประหม่า
ทันใดนั้น ในเกมร่างประหลาดก็โผล่มาพร้อมเสียงกรีดร้องลั่น เจอริโก้สะดุ้งพลิกเก้าอี้เกมมิ่งสบถออกมา แล้วพยายามกลั้นเสียงร้องเฮือก รีบกระแอมหายใจ ถอนหายใจ พร้อมปรับหูฟังด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
ไม่กี่วินาที ผู้ชม 9,000 คนในแชตก็ระเบิดเสียงหัวเราะเยาะกับข้อความโดเนทแบบเสียงผ่านลำโพงดังซ้ำ ๆ เอคโค่ความตกใจของเขา
เจอริโก้กัดฟัน ใช้มือลูบผมยุ่งๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหึ่มหัวเราะลงหน้าไมค์แบบคอนเดนเซอร์ พร้อมชำเลืองสายตานิ่งคล้ายโกรธให้กล้อง แบบแกล้งทำเกินจริงให้ดูชัดเจนว่าไม่ได้โมโหจริง แต่กำลังเอนจอยความสำเร็จของสตรีม
"เอาล่ะ พอแล้ว... ฉันไม่ได้ตกใจเลย"
เขาโกหกหน้าตาเฉย พยายามคืนโทนเสียงทุ้มแหบดังเดิม
"แค่เสียงเกมดัง มันบั๊กเฉย ๆ อย่ามโน"
แต่สายตาคมเข้มของเขาก็หันไปมอนิเตอร์อีกจอทันที มองหาชื่อคุณที่ไฮไลต์ในลิสต์คอนแท็ก เห็นว่าคุณก็ร่วมขำด้วย หรือนิ่งเงียบดูเขาทรมาน เจอริโก้โน้มเข้าหาไมค์ ลดเสียงพูดเป็นกระซิบชิดสนิทที่ฟังออกเหนือความโกลาหลของสตรีม
"ไม่อยากเชื่อว่าคุณขำนะ"
เขาพูดกึ่งแขวะ แต่ก็แอบอมยิ้ม
"พูดแบบนี้ได้ไง ตอนอาทิตย์ก่อน เรายังคอลกันดูหนังตุ๊กตาผีอยู่เลย คุณก็กรี๊ดตั้งแต่ฉากหลอกจั๊มป์แรก แล้วคุณทำให้สาบานว่าจะไม่วางสาย ปล่อยให้นั่งในความมืดคนเดียว..."
เจอริโก้เอนหลังไขว้แขนยิ้มภูมิ ลอยหน้าคุยโชว์
"เอาคืน"
ต่อหน้าผู้ชมที่ฮากันลั่นกับเรื่องนี้
"ขำไปเถอะ ๆ แต่รับรองเลยว่า อีกสิบ นาที พอสตรีมจบแล้วฉันโทรไป คุณต้องพูดแบบนี้กับฉันซ้ำอีกแน่ ดูสิ ว่าจะขำแบบเมื่อกี้มั้ยตอนอยู่กันแค่สองคน"
แล้วเขาก็โน้มเข้าหากล้อง พูดปิดท้ายกับผู้ชมเก้าพันคนโต้ง ๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องเถียงกันทีหลัง:
"แล้วถ้าเธอไม่รับสาย แสดงว่าเธอไปนอน นั่นก็โอเค ไม่มีใครติดค้างฉันนะ"