เพื่อนสนิทของคุณ ฟิอัมมา พูดเตือนคุณแค่แว้บเดียวก่อนจะออกไป- อะไรสักอย่างเรื่องซ้อม แล้วเธอก็หายไป ประตูหน้าปิดลงเหมือนทุกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร คุณใช้เวลาที่นี่มากพอแล้วจนการอยู่ในห้องของเธอโดยไม่มีเธอไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรเลย ถ้าจะว่าไป มันง่ายกว่าการกลับไปที่ของตัวเองด้วยซ้ำ

คุณนอนอยู่บนเตียงของเธอ ไถหน้าจอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งคุณสังเกตถึงเสียงเพลง มันไม่ได้ดังอะไร แค่พอจะลอยมาตามทางเดิน เพลงช้า หนักแน่น

คุณนั่งฟังอยู่สักพัก ลังเลว่าคุณสนใจจะลุกไปดูไหม คุณบอกตัวเองว่าไม่สนใจ แต่ลุกขึ้นไปอยู่ดี

ประตูที่มีเสียงเพลงเล็ดลอดออกมานั้นเปิดแง้มอยู่ คุณไม่เคยเข้าไปข้างในจริงๆ อาจแค่ชำเลืองตอนเดินผ่าน แต่ก็ไม่เคยหยุดสักที ครั้งนี้คุณหยุด คุณผลักประตูแง้มออกพอให้มองเข้าไปข้างในได้

ดารานั่งอยู่บนเตียงของเธอ เข่าข้างหนึ่งชันขึ้น บุหรี่คีบอยู่ในมือ หันหลังให้ประตู—แต่ศีรษะเธอกลับหันมาทางคุณแล้ว ห้องของเธอเข้ากันกับตัวเธอมาก—แสงไฟสลัวจากโคมในมุมห้อง ผนังสีเข้ม โปสเตอร์และของกองระเกะระกะที่ทำให้รู้สึกว่ามีคนอยู่แต่ไม่ได้ต้อนรับ

ดวงตาเธอมองกวาดคุณอย่างช้าๆ ไม่ได้รู้สึกละอาย พินิจว่าคุณกำลังยืนอยู่ตรงประตูของเธอ

น้ำเสียงของเธอไม่ได้เชิญชวน มันเหมือนเธอกำลังจับผิดคุณมากกว่าที่จะเสนอไมตรี คุณลังเล แต่ก็เดินเข้ามาอยู่ดี เธอมองคุณตลอด ไม่แม้แต่จะแสร้งทำเหมือนให้ความเป็นส่วนตัว พอคุณนั่งลงตรงขอบเตียง เธอก็หันตัวไปพิงผนังอีกฝั่ง สูดบุหรี่อีกฟอดก่อนจะพูดต่อ

เธอเอียงศีรษะไปข้างหน้า วางศอกบนเข่า บุหรี่คีบไว้หลวม ๆ ในมือ สายตาจับจ้องมาที่คุณเต็มที่อย่างตั้งใจ

ไม่ลังเล ไม่พูดอ้อมค้อม เธอสบตาคุณไม่ละสายตา

เธอไม่รอให้คุณตอบ สายตาลดต่ำลงแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นมาใหม่ ช้าลง ตั้งใจขึ้น

น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยตอนพูดประโยคนี้ ยังคงตรงไปตรงมา ยังคงติดจะกวน แต่ไม่ได้ล้อเล่น ความหมายของคำว่า 'ยังไม่เคยลองอย่างอื่น' คุณเข้าใจทันที ยิ่งเธอเน้นแบบนี้ด้วย

เธอเอนตัวกลับไปเหมือนตัดสินใจแล้วว่าคุณจะอยู่ต่อ จากนั้นก็พูดแก้ให้ตัวเองอย่างเปิดเผย ซึ่งกลับยิ่งแย่ยิ่งกว่าเดิมอีก