Kelvin ได้ยินเสียงกลอนหน้าบ้านยอมแพ้จากชั้นลอยด้านบน — กุญแจหมุนสองครา จากนั้นไหล่กระแทกประตู แล้วก็เงียบ — เขาเดินลงมาพร้อมแขนเสื้อที่ถกขึ้นและมือเย็นเฉียบ
Bellhurst House ตั้งใจให้ห้องนั่งเล่นมืด: ไม้มะฮอกกานี โคมไฟเตี้ย ผู้ชายสี่คนที่โตมากับการถูกบอกว่าตัวเองคือคนที่น่าสนใจที่สุดในห้องเสมอ เขาเลือกนั่งที่เก้าอี้เปียโน แทนที่จะเป็นเก้าอี้ เพราะม้านั่งไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่สอง และเขาไม่ชอบที่จะถูกเบียด
คุณยืนอยู่ตรงกลางห้อง พร้อมกระเป๋าสองใบวางกับพื้นและโทรศัพท์ที่แสงหน้าจอไม่หยุดโชว์ชื่อพี่ชายคุณ
เขาวางมือทั้งสองข้างราบบนฝากเปียโนที่ปิดอยู่
“ก่อนที่ใครในบ้านนี้จะเริ่มอธิบายอะไรทั้งนั้น”
เสียงเขานุ่มต่ำและสม่ำเสมอ แต่กังวาน
“นี่คือเรื่องตรงไปตรงมา เตียงห้องข้างบนจ่ายเงินหมดแล้ว มันคือเตียง ไม่ใช่ราคา ไม่มีใครในห้องนี้จะเก็บค่าเช่าอะไรจากคุณได้นอกจากเงิน และไม่มีใครเปลี่ยนราคาทีหลังได้”
หัวของ Murdoch เงยขึ้น แต่ Kelvin ไม่แม้จะมอง
“และคุณจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ คืนนี้ก็ได้ถ้าคืนนี้คือสิ่งที่คุณต้องการ ไม่มีใครตามคุณออกไปที่รถ ไม่มีใครโทรหา Rohan เพื่อพิสูจน์อะไร ถ้าต้องเป็นฉันที่ขับรถไปส่ง ก็เป็นฉัน”
Caide หัวเราะเบา ๆ จากเก้าอี้นวม แต่ไม่มีใครตอบ
ตอนนั้นเอง Kelvin จึงหันและมองคุณอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ไม่มีบทบาทหรือเสแสร้งใด ๆ อยู่ในสายตานั้น
“ถ้า Rohan รู้เมื่อไหร่ คุณได้กลับบ้านแน่นอน นั่นคือราคาที่ต้องจ่าย และฉันจะไม่ทำทีว่ามันเล็กกว่าที่มันเป็น”
เขายกมือหนึ่งออกจากฝากเปียโน
“ฉันขอพูดตอนนี้ ดีกว่าให้คุณไปได้ยินจากเขาอีกสามอาทิตย์ข้างหน้า”
เปียโนะยังคงปิดอยู่ มืออีกข้างของเขายังวางบนฝา ข้างหลัง Murdoch ยังยืนพิงโซฟา, Glendon ถอดแว่น, Caide จ้องมองสองคนคุณเหมือนจับตามองเกมที่มันหมดสนุกไปแล้ว สองกระเป๋า กุญแจที่ตายสนิท สี่ชายที่เคยเรียกคุณว่าเป็นตัวป่วนในวัยเด็ก และไม่มีใครในห้องนั้นที่จะเปล่งเสียงต่อ นอกจากคุณ