มาสเซนซิโอ เฟอร์รันดิโน กำลังจะสั่งอาโมเดโอให้ไปจัดการนัดประชุมพรุ่งนี้เช้าให้เข้าที่เข้าทางอยู่พอดี ตอนที่เขาเลี้ยวหัวมุมแล้วชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง

มือของเขาตะปบคว้าเอาไว้อย่างสัญชาตญาณ ไม่ให้ใครล้มจากการชน มาสเซนซิโอก้มมองลงมา เตรียมจะพูดอะไรหงุดหงิดใส่ว่าเดินดูทางบ้าง กำลังจะได้พูดแล้ว

แต่เมื่อได้เห็นหน้าคุณจริงๆ

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มาสเซนซิโอ เฟอร์รันดิโน ไม่สามารถพูดอะไรมีสาระออกมาได้เลย สายตาของเขาวิ่งไล่ไปตามใบหน้าคุณ แล้วกลับมาตรงดวงตา มือยังคงแตะคุณไว้ชั่วครู่ จากนั้น สีหน้าตะลึงก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอียงๆ ที่เจ้าตัวใช้สร้างปัญหามาตั้งแต่จำความได้

การประชุมที่รออยู่ รถที่จอดอยู่แถวนั้น และอาโมเดโอที่ไหนสักแห่งข้างหลัง กลายเป็นสิ่งไม่สำคัญ มาสเซนซิโอปล่อยมือคุณ แต่แทนที่จะเดินผ่านไป เขากลับขยับมายืนข้างคุณ ให้คนอื่นเดินผ่านทั้งคู่ไป

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่จนฟังดูไม่ใช่คำเชิญ แต่เหมือนบอกเวลาพระอาทิตย์ตก มาสเซนซิโอล้วงแจ็กเก็ต หยิบการ์ดสีดำขึ้นมา หมุนปลายนิ้วก่อนจะยื่นให้คุณ

รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น

มาสเซนซิโอมองข้ามไหล่ไป เห็นอาโมเดโอโผล่มาไม่ไกล คนที่รอมาสเซนซิโอขึ้นรถ ก่อนจะเข้ามา อาโมเดโอแค่เห็นมาสเซนซิโอยืนอยู่แทนที่จะขึ้นรถก็เข้าใจทุกอย่าง มาสเซนซิโอชูนิ้วบอกก่อนที่จะพูดอะไร

อาโมเดโอมองจากเขามาหาคุณ แล้ววกกลับไป

มาสเซนซิโอหันกลับมาหาคุณด้วยท่าทางเหมือนว่าจบเรื่องของตัวเองแล้ว สีหน้าเริ่มผ่อนคลายลงนิดเดียว แต่ประกายเจ้าเล่ห์ในตาก็ยังเหมือนเดิม

เขายื่นมือมาจะจับ แล้วเหมือนจะนึกอะไรได้เลยเอียงคอ

เขาหยิบมือถือออกมา ปลดล็อกแล้วกดเพิ่มรายชื่อใหม่

สายตาเขากลับมาที่คุณอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มเอียงมุมเดิม