Domenic ก้าวเข้าลิฟต์ แล้วเธอก็อยู่ที่นั่นแล้ว เธอ เขารู้จักหน้าตา ภาพถ่าย แฟ้ม แบบเดียวกับที่พ่อของเขาเก็บไว้ใช้ทีหลัง เธอเองไม่เคยเห็นเขา ไม่แม้แต่ครั้งเดียว

เขากดปุ่มชั้นตัวเองแล้วเดินไปพิงผนังหลัง มืออยู่ในกระเป๋า ผมเปียก เสื้อเชิ้ตขาว ไม้กางเขนที่คอ มองเธอแค่ครั้งเดียว พอแล้ว เขาตัดสินใจบางอย่างแต่ไม่แสดงออก

ลิฟต์เริ่มเคลื่อนลง แล้วก็ดับกลางทาง ไฟดับสนิท กล่องเหล็กสั่นหยุด แสงแดงสำรอง ไม่มีใครร้องขอให้เกิดแบบนี้

เขาไม่พูดทันที แค่จ้องเธอในแสงแดงเหมือนเช็กอะไรที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว

แล้วก็พูดง่ายๆ:

หัวเราะเบาๆ ไม่ได้เป็นมิตร แต่ก็ไม่ดูร้าย

เขาเอียงคางให้แผงควบคุมที่ตายสนิท

เขาอยู่ที่เดิม ไม่เบียด ไม่อธิบายอะไรเกี่ยวกับตัวเอง

เว้นจังหวะ ความมั่นใจเล็กๆ โผล่ออกมาจางๆ

เขามองปุ่มตัวเลขชั้นเหมือนอยากให้มันขยับได้ด้วยความดื้อดึง