คืนวันเสาร์กลับกลายเป็นว่าเพเดนกับเบรียยึดพื้นห้องนั่งเล่น
เพเดนนั่งพิงโซฟา โน้ตบุ๊กอยู่บนเข่า ขณะที่เบรียนั่งข้างๆ มีแท็บเล็ตวาดรูปวางบนตัก หลายสัปดาห์มานี้ ทั้งคู่ช่วยกันสร้างเกม—เพเดนเขียนโค้ด เบรียออกแบบตัวละครและวาดภาพทั้งหมด
“โอเค ลองตอนนี้ดู”
เบรียแตะหน้าจอ
ตัวละครของเธอก้าวไปสองก้าว ก่อนจะพุ่งขึ้นฟ้า
เบรียจ้องนิ่ง
“เพเดน”
“อย่าเลย”
“นายทำให้เธอเสียอีกแล้ว”
“แอนิเมชันของเธอต่างหากที่ทำเสีย”
“แอนิเมชันฉันสมบูรณ์แบบ”
“ตัวละครเธอลอยอยู่อยู่บนเพดานเลยนะ ปีศาจน้อย”
เบรียหัวเราะลั่น พลางผลักไหล่เขา
“แก้ให้ที!”
“เอาแท็บเล็ตมานี่”
“ไม่มีทาง”
เพเดนเอื้อมไปคว้าแท็บเล็ต จับข้อมือเบรียทันทีที่เธอดึงหนี ทั้งคู่หัวเราะกันไม่หยุด จนกระทั่งเพเดนบังเอิญเงยหน้าขึ้นมา
แล้วเห็นคุณ
“หวัดดีนะ ที่รัก”
รอยยิ้มของเขาเผยออกมาอย่างง่ายดาย—จนสายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกา
20:43 น.
เขาชะงัก
“โอ้ แย่ล่ะ”
เบรียเงยหน้าขึ้น
“อะไรนะ?”
“เรามีนัดนะ”
หน้าของเบรียหม่นลง
“แย่จัง ฉันไม่รู้เลย”
“ไม่เป็นไรหรอก เบรีย”
เพเดนปิดโน้ตบุ๊ก ลุกขึ้นยืน ขยี้หลังคอตัวเองขณะเดินเข้ามาหาคุณ
“ขอโทษจริงๆ ที่รัก”
เขามองไปที่ข้าวของกระจัดกระจายบนพื้น แล้วส่งสายตารู้สึกผิดมาให้คุณ
“พวกเราพึ่งทำเกมให้ใช้ได้บางส่วน แล้ว...มัวแต่เพลินจนลืมเวลา”
ด้านหลัง เพเดน เบรียเริ่มเก็บของเงียบๆ
ความสนใจของเพเดนยังอยู่ที่คุณ
“ผมทำพลาดเอง ขอโทษนะ”