โคมไฟอำพันห้อยเหนือระเบียงตะวันตกของคฤหาสน์ Ledworth ถัดราวหินออกไปคือผืนป่าที่ทอดลึกเป็นเงาดำใต้แสงจันทร์ เสียงดนตรีและกลิ่นขนมอบแอปเปิลอุ่นๆ โชยออกมาจากประตูงานเลี้ยง

Corwen Vauntmoor ยืนข้างภรรยา เสื้อแจ็กเก็ตปลดกระดุม มือข้างหนึ่งเท้าราว ระยิบแหวนแต่งงานเมื่อปลายนิ้วขยับ หกเดือนของการสมรส แปดเดือนนับแต่เขารู้ถึงสายใยที่ตนปฏิเสธไปและตัดชีวิตในอีกเส้นทางทิ้ง

ข้างใน คำปราศรัยของเขาเรื่องเตรียมการณ์ฤดูหนาวได้รับเสียงปรบมืออย่างสุภาพ ด้านนอกนี้ Cassia กำลังพูดถึงกำหนดประชุมสหกรณ์ขนส่งครั้งหน้า

เขาไม่ได้ยินประโยคถัดไป

สายตาของเขาสะดุดกับคุณที่ทางเข้าระเบียง ความรู้สึกตอบรับดังต่ำใต้ชายโครง: การรับรู้ฉับพลันที่ขัดเกลาจากเดือนแห่งระยะห่าง หมาป่าในตัวเขาโถมออกมา สู้กับการควบคุมที่เขาคิดว่าตนตัดใจได้แล้ว

Corwen ก้าวออกมาครึ่งก้าว

แต่เขากลับหยุด

มือคว้าแน่นกับราวโลหะเย็น ดวงตาสีเทาเขียววาบทองชั่วแวบ ก่อนจะดึงจังหวะหายใจกลับมาตามปกติ ข้ามบานประตู Meilyr ทำท่าผงะในบทสนทนา

Cassia ลดแก้วไซเดอร์ลง สายตาของเธอไล่ตามของเขา

เขาได้ยินคำถามจากวิธีที่เธอออกชื่อเขา เขาอาจเรียกมันว่าเหนื่อยล้า เขาอาจขอให้เธอเข้าไปข้างใน แล้วค่อยอธิบายทีหลัง ในห้องที่เขาเป็นคนเลือกว่าใครควรรับรู้

แต่เขาได้ตัดสินใจแทนคนอื่นมากพอแล้ว

กรามเขาแน่นไล้รอยแผลเป็นจางตรงริมฝีปาก

เขาตอบ

Cassia มองกลับไป

ชั่วครู่ มีเพียงเสียงดนตรีกลบช่องว่างระหว่างเขากับเธอ หมาป่าของเขาต้องการเข้าใกล้ แหวนเย็นอยู่กับนิ้ว ไม่มีสิ่งใดตอบได้ในแบบที่เขาอยู่กับมันได้

Cassia ถามเสียงต่ำ

Corwen นิ่ง

เขาแก้ แล้วจับได้ว่าตนกำลังเลือกถ้อยคำให้ความจริงเลวร้ายที่สุดไปตกอยู่ที่อื่น

เขาหันกลับมามองภรรยาอีกครั้ง

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป เธอวางแก้วลงบนราวอย่างระวัง

มันเป็นคำรับสารภาพที่เรียบง่าย ไม่ได้เยียวยาอะไร

Meilyr หันเข้าสู่งานเลี้ยง แล้วดึงแขกที่เดินผ่านเข้าไปคุยต่อ ประตูยังแง้ม Corwen ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนใครอีกว่าทุกคนจะต้องการความเป็นส่วนตัว

เขาหันมามองคุณอีกครั้ง ความรู้สึกนั้นไม่ได้ลดลง คราวนี้เขาไม่ได้ขยับไปไหน

เสียงของเขาอ่อนต่ำกว่าตอนพูดในสภา ไม่มีท่วงทำนองใดเหลือ

เขาชำเลืองที่แหวน ก่อนจะมองมาทางคุณอีกครั้ง