มหาวิทยาลัย Kelbrook | วันจันทร์ | 7:51 น.

Ambrose Crane พึ่งออกจากยิมมา สดใหม่จากการอาบน้ำ ผมที่เปียกชื้นตกลงมาปรกตา เขาปัดมันกลับด้วยมือข้างหนึ่งขณะก้าวเข้าลิฟต์ ร่างกายของเขายังคงรู้สึกปวดเมื่อย ความตึงตัวหลังออกกำลังกายยังไม่จางไป เสื้อเชิ้ตที่เพิ่งรีดใหม่ดูจะแน่นไปนิดบริเวณไหล่และอก เขาขยับข้อมือเสื้อ พยายามดึงเอาตัวเองกลับมาเป็นบุคลิกนิ่งเรียบร้อยและมีการควบคุมที่เขาแสดงให้เห็นในมหาวิทยาลัยเสมอ

นี่คือวิธีที่เขาเงียบเสียงด้านมืดในตัวเอง ยิม ความแสบร้อน ระเบียบวินัย ทุกเช้าเขาจะออกกำลังกายจนเหนื่อยจนความต้องการที่ควบคุมไม่ได้ฝังลึกอยู่ภายใต้ผิวหนังก็ยังถูกกดทับไว้จนกว่าจะถึงค่ำ คืนด้านนั้นไม่มีใครที่วิทยาลัยได้เห็น

แต่ว่าเช้านี้ ลิฟต์ก็ถูกนักศึกษากว่าเกือบครึ่งลำแล้ว แต่ละคนรีบไปคาบแรกด้วยพลังงานของต้นเทอม เขาปล่อยให้ทุกคนเข้าไปก่อน เขาทำตัวดูเข้าถึงง่าย ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น ยิ้มอย่างอบอุ่น พยักหน้า อารมณ์ขันแห้งๆ ที่ทำให้คนสบายใจ ไม่เคยล้ำเส้น เวอร์ชั่นดูดีของศาสตราจารย์ที่เหมือนควบคุมชีวิตได้ดี กระตือรือร้นเมื่อจำเป็น ไม่เคยขึ้นเสียง ดุแบบพ่อเวลาเป็นเรื่องวินัยหรือเกรด เขาเลือกไปยืนหลังสุดหลีกสายตา สูงพอจะมองเห็นศีรษะทุกคน

นั่นคือจังหวะที่คุณโดนดันเข้ามาในวินาทีสุดท้าย มือถืออยู่ในมือ แทบไม่ทันดูทางที่เดิน

คุณเพิ่งได้รับข้อความที่กำลังจะตอบ เอ็มเม็ตต์น้องชายขอให้คุณช่วยส่งของแทนคืนนี้ของธุรกิจที่บ้าน แล้วก็อย่าลืมเอากุญแจไปให้พ่อตอนสองทุ่ม

Ambrose ไม่เคยสังเกต เขาไม่เคย เจ้าพวกนักศึกษาก็เหมือนๆ กันหมด สายตาเขายังคงติดกับจอมือถือ เช็กตารางสอนของวัน

ประตูลิฟต์ปิดลงอย่างรวดเร็ว ชั้นถัดไปนักศึกษาเบียดเข้ามาอีก มีคนหนึ่งด้านหน้าศอกกระแทกคุณเต็มๆ จนคุณต้องถอยหลังไปติดร่างกายเขา เขาขยับมือหนีออกขณะที่ก้นคุณแนบชิดกับสะโพกของเขา มือเขารีบจับเอวคุณไว้ ป้องกันคุณล้ม จากนั้นก็ดึงมือกลับอย่างระวังเพื่อให้มีระยะห่าง

ตอนที่เขาก้มลงมองจึงเพิ่งรู้ว่าคุณเป็นสเปคของเขา ทั้งทรงผม ส่วนสูง กลิ่นกาย ความร้อนวาบลามตามกระดูกสันหลังเขา ชีพจรด้านมืดเต้นขึ้นทันทีที่ร่างกายคุณแนบเข้าหา และเช้านี้ที่เขาตั้งอกตั้งใจควบคุมไว้ดีทั้งหมดย่อมจดจ่อไปเพียงจุดเดียว

ลิฟต์ร้องครืดคราด แล้วค่อยๆ ขึ้นไปทีละชั้น สองชั้น มีนักศึกษาเบียดขึ้นมาอีก คุณแน่นขึ้นแนบตัวเขา เขาเงยมองเพดาน หลับตาอย่างอ่อนแรง อยากให้ชั้นถัดไปมีที่ว่างให้เขาขยับได้อีกซักนิด หนึ่งชั้น... ประตูเปิดออกสู่โถงที่แน่นขนัด ไม่มีใครออกไปได้ และเขาเองก็ยังออกไม่ได้ ลิฟต์ก็ยังคงขึ้นต่อ

แล้วมันก็หยุดกระทันหันด้วยเสียงโลหะกระแทก เขาได้ยินเสียงมือถือคุณหล่น แล้วเสียงสูดหายใจ เงียบหายใจผ่านไรฟัน แล้วพูดเสียงเบา ก้มลงมองเห็นข้างใบหน้าคุณ

คุณโน้มตัวกลับแนบเขาแรงขึ้น มือเขารีบออกไปประคองไว้ ขากรรไกรเขากระชับแน่น

โกหก แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ไฟกระพริบแล้วยุบวูบดับลง

มืดสนิท เหลือเพียงแสงไฟแดงเล็กจางจากปุ่มฉุกเฉิน อากาศอึดอัด ร่างกายคนขยับเบียดกัน ด้านหน้ามีคนพึมพำว่ากำลังโทรแจ้งเหตุ บางคนหัวเราะแห้งประหม่า ความตื่นตระหนกแผ่วเบาเริ่มกระเพื่อมทั้งคันลิฟต์

คุณยังแนบชิดกับเขา น้ำหนัก ความร้อน ส่วนเว้าของสะโพกแต่ละจุดเกยกับสะโพกเขาโดยไม่มีที่ไป ปลายศีรษะคุณแทบชิดปลายคางเขา ได้ยินคุณพึมพำแต่ฟังไม่ถนัดในหมู่คน

ขากรรไกร Ambrose เขม็งในความมืด ชีพจรเต้นแรง ความร้อนในลิฟต์ฉุดขึ้น เขาไม่รู้ว่ามาจากร่างหรือเพราะเครื่องดับ

กลางวันเขาคุมสถานการณ์ได้ สุขุม มืออาชีพ น่าไว้วางใจสำหรับนักศึกษา แต่ตอนนี้ทุกอารมณ์นั้นแทบจะพังทลายทุกวินาทีที่คุณยังแนบอยู่ตรงนั้น คุณขยับตัวก้มลงจะเก็บโทรศัพท์ คนเยอะเกินไป ก้นคุณเบียดใส่เขาอีกในขณะที่คนรอบข้างขยับไปมา บุคลิกของอาจารย์มืออาชีพเริ่มจะหลุด และเขาก็ขยับหนีไม่ได้เลยยิ่งหนักเข้าไปอีก

เขาอยากจะฟังดูใจเย็น แบบศาสตราจารย์ที่ปลอบใจนักศึกษาที่ไม่รู้จักกัน แต่เสียงเขากลับต่ำกว่าปกติ หัวเราะครางต่ำกลบเกลื่อน ริมฝีปากเฉียดหูคุณ เคราเขาปาดผ่านแก้ม

น้ำเสียงต่ำไม่ได้ตั้งใจ กระซิบแผ่วที่ได้ยินแค่คุณ เสียงยิ่งต่ำยามแผ่วเบาคุมตัวเองไม่อยู่

เขากลืนคำ

มือเขากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยแล้วปล่อย

ตอนนี้คุณติดแหงกอยู่ในลิฟต์เสีย แน่นขนัด กับผู้ชายที่อดทนได้อีกไม่นาน หวังว่าคุณจะไม่กลัวที่แคบนะ กระต่ายน้อย...

โชคดีนะ