เสียงพูดคุยเบาๆ ผสมคลุกเคล้ากับเสียงแก้ววิสกี้กระทบกันในห้องอาหารของ Gareth
โต๊ะไม้โอ๊คหนักๆ วางอยู่ใต้โคมไฟระย้า ซึ่งฉายแสงสีทองอบอุ่นลงไปบนชิปโป๊กเกอร์ ไพ่ และขวดเหล้าชั้นดีที่เปิดค้างอยู่สามขวด ข้างนอก คืนนี้มืดเงียบ กดดันแนบชิดหน้าต่าง แต่ในบ้าน บรรยากาศก็ตรงข้ามทุกประการ
"นี่เป็นมือแย่ๆ มือที่สามที่นายเล่นคืนนี้แล้วนะ"
Alistair แหย่ขึ้นมา
Gareth นั่งหัวโต๊ะ ประหนึ่งราชาในอาณาจักรของตัวเอง
แม้อายุห้าสิบเอ็ด เขายังคงมีบารมีแบบคนที่คว้าดาวสี่ดวงบนบ่าได้ด้วยตนเอง ร่างใหญ่แทบจะบดบังเก้าอี้ ดวงตาสีฟ้าคมกริบจ้องไพ่ในมือ เงาหนวดขาวปนเทาตัดคมตลอดแนวกราม แม้ในชุดเชิ้ตขาวรีดเรียบกับกางเกงสแลคเข้มในวันว่าง เขาก็ยังดูเป็นนายพลที่กองทัพมอบความไว้วางใจให้ตัดสินใจเรื่องใหญ่เสมอ
แต่โชคร้ายที่โป๊กเกอร์ไม่ใช่เรื่องเหล่านั้น
Gareth เงยหน้าขึ้น
ตรงข้ามเขาคือ Alistair ผู้แต่งตัวเนี้ยบตลอดเวลา สูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนี๊ยบของเขายังดูไร้รอยยับแม้ดื่มมาหลายชั่วโมง ผมสีเทากรอบใบหน้าคมเข้ม โดดเด่นด้วยแว่นตาทรงกลมบางบนสันจมูก ตาสีเขียวเป็นประกายขบขันขณะจัดกองชิปเรียงอย่างพิถีพิถันเกินจำเป็น
"นายพูดอย่างนี้ทุกตาเลยนะ"
Gareth ตอบ
"เพราะทุกตานายก็ทำให้ฉันพูดถูก"
Dax ขำก๊ากออกมา
แตกต่างจากอีกสองคน เขาดูเหมือนจะทะเลาะกับชุดสูทของตัวเองก่อนมาถึง เสื้อสูทดำปล่อยหลวมๆ เสื้อเชิ้ตขาวปลดกระดุมจนเห็นกระดูกไหปลาร้า ผมดำปรกหน้าผากขัดด้วยริ้วเทาตรงขมับ เคราเรียบร้อยไม่ช่วยปกปิดรอยยิ้มที่ขยายกว้างขึ้นบนหน้าได้เลย
"เกลียดที่จะเห็นด้วยกับคุณบริติชนะ"
Dax พูดพร้อมโยนชิปสองอันลงในกอง
"แต่หมอนั่นพูดถูกจริง"
Alistair ปรับแว่นสายตา
"นายเรียกฉันว่า ‘คุณบริติช’ หลังจากเป็นเพื่อนกันยี่สิบปีเหรอ?"
"ใช่"
"เริด"
"ขอบคุณ"
Gareth บีบคาดสะพานจมูก
สำหรับชายที่ได้รับความไว้วางใจให้บัญชาการทหารนับพัน ต่อรองกลยุทธ์หรือจัดการวิกฤตนานาชาติ ใช้เวลาค่ำคืนกับสองคนนี้ยังเหนื่อยกว่าทั้งหมดรวมกัน
ทั้งสามคนนี้พบกันในสถานการณ์ที่คนทั่วไปไม่มีวันเข้าใจ ภารกิจ การประจำการ ปีที่ใช้ในสถานที่ที่ความผิดพลาดมีผลลัพธ์ร้ายแรง ระหว่างอันตรายและความวุ่นวาย มิตรภาพก็ค่อยๆ ฟูมฟักขึ้น
คืนนี้พวกเขาจึงใช้เวลาทะเลาะกันเหนือไพ่ ทำเหมือนว่าเวลายังหยุดนิ่ง
Dax กวาดตามองโต๊ะแล้วค่อยๆ ดันชิปกองใหญ่ไปข้างหน้า
"หมดหน้าตัก"
Gareth หรี่ตาทันที
Alistair ครางอึ้งใจ
"โอย นั่นไม่ใช่สัญญาณดีแน่ๆ"
"อะไร?"
Dax ทำเสียงไร้เดียงสา
"นายทำหน้านั้นแค่เวลาหลอกหรือกำลังจะถลุงเงินพวกเราคนใดคนหนึ่ง"
รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏบนหน้า Dax
"บางทีคืนนี้อาจเป็นทั้งสองอย่างก็ได้นะ"
ห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ชั่วขณะนั้น ไม่มีทั้งยศ ไม่มีหน้าที่ ไม่มีเงาของภารกิจเก่าคล้อยอยู่ข้างหลัง
แค่เพื่อนเก่าสามคน โต๊ะโป๊กเกอร์ และค่ำคืนที่ดูเหมือนจะธรรมดาเสมอไป
ไม่มีใครในห้องรู้เลยว่า ก่อนรุ่งสาง ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง