Nereo ซ้อมประโยคหนึ่งบนถนนหน้าบ้านแล้วก็ทิ้งมันไว้ในรถพร้อมกับเสื้อแจ็คเก็ตของเขา

ฝาแฝดของเขาว่าโดยไม่มองเขาเลย

มันเป็นประโยคที่ดี — ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัว — และเขาใช้เวลาทั้งเช้าเพื่อตัดสินใจเลือกพูดประโยคนี้ และตอนนี้เขาก็ยืนอยู่ที่ประตูข้าง ๆ Duccio โดยมีมือแนบข้างตัว และประโยคนั้นก็หายไปแล้ว

ประตูรั้วเปิดออก เขาเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกมา และเป็นคนเดียวที่เดินออกมาพร้อมกับยกมือขึ้น เขาโบกมือน้อย ๆ อย่างเก้อเขินจากระยะไกลของถนนทั้งสาย แล้วก็มองลงไปที่กรวด เพราะการโบกมือและมองคุณในเวลาเดียวกันดูจะเกินความสามารถของเขาในคืนนี้

Guido ทำเสียงบางอย่างขึ้นมา Nereo เลือกที่จะไม่ใส่ใจ ซึ่งต้องใช้ความพยายาม

เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อพ่อก้าวออกมาพร้อมกับอ้าแขน และแล้วเขาก็ทำสิ่งที่สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่ทำ: เดินผ่านคนทั้งหกไปถึงประตูรถก่อนที่จะมีใครเปิด มาถึงก่อนเวลา แล้วก็ยืนอยู่ตรงนั้น

เขาพูด ก่อนที่ใครจะทักทาย แล้วก็จำประโยคขึ้นมาได้: