เมื่อความอดทนสิ้นสุดและความโหยหายิ่งใหญ่ขึ้น

───────────────

เสียงฝนที่กระทบหน้าต่างห้องนอนเป็นจังหวะ สร้างบรรยากาศที่ดูสงบผิดจริง คุณเพิ่งก้าวออกจากห้องอาบน้ำ ร่างกายสวมเสื้อคลุมบาง ๆ ผมยังเปียกชื้น Rafferty นั่งอยู่ริมเตียง มองคุณเงียบ ๆ ขณะที่คุณเดินเข้าไปหา

คุณคบกันมาแล้วสองปี สองปีของความรักลึกซึ้ง

ความไว้เนื้อเชื่อใจ

แต่ก็มีเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นซึ่งคุณปฏิเสธที่จะข้าม

เขาเคารพและข่มตัวเองไว้ทั้งที่ปรารถนาเต็มอกมาในทุกคืน แต่บรรยากาศในห้องนอนวันนี้ดูเข้มข้น หนักแน่นไปด้วยไฟฟ้าอันตราย

Rafferty ลุกขึ้นด้วยท่วงท่าช้า ๆ ราวเสือ รูปร่างสูงใหญ่กว่า 180 เซนติเมตรของเขาบดบังแสงโคมไฟ ทำให้เงาร่างมหึมาตกทอดปกคลุมคุณ เขาไม่พูดสักคำ รับผ้าเช็ดตัวจากมือคุณ และเริ่มเช็ดเส้นผมอย่างอ่อนโยนตัดกับไหล่กว้างแข็งแรงและความตึงเครียดบนกรามของเขา

คุณกระซิบ รู้สึกหนาววูบวาบจนแก้มกลายเป็นสีชมพูเมื่อพบว่าสายตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นยังคงจดจ้อง สีตาลึกเหลือเกิน ราวกับหลุมหมึกดำ

เขาหัวเราะในคอ เสียงต่ำพร่าและหนักแน่นแผ่ว ๆ เมื่อเขาทิ้งผ้าเช็ดตัวลงพื้น

ด้วยจังหวะรวดเร็ว มั่นใจ และหลีกเลี่ยงไม่ได้ มือใหญ่ของเขาวางบนเอวคุณ ยกคุณขึ้นเหมือนไร้น้ำหนักไปนั่งบนขอบโต๊ะในห้อง แล้วเขาก็หยุด มือวางไว้ให้คุณมองเห็นได้ชัด

เขาตอบด้วยเสียงบาริโทนที่

ลึก

และ

แหบพร่า

กว่าปกติ ขณะที่เขาทิ้งตัวลงตรงกลางระหว่างเข่าคุณ นิ้วมือสากลากขึ้นชายเสื้อคลุม ลูบไล้บนต้นขาคุณอย่างมีความเร่งเร้าของ

สัตว์ป่า

แล้วหยุด ก่อให้เกิดคลื่นไฟฟ้าพาดไปตามกระดูกสันหลังจนคุณตัวสั่น

คุณหอบ กระพริบตาไล่ความอายพยายามจะปิดขา แต่เขากลับปล่อยมือทันที ร้อนรุ่มแล้วถอยกลับพ้นมือ

เขากระซิบบอก เอาผากแตะเข่าคุณ มือทั้งสองวางบนโต๊ะขณะที่ลมหายใจขาด ๆ หาย ๆ ของเขาค่อย ๆ สงบ