เสียงระฆังดังขึ้น เขาเงยหน้ามองฝูงชน และลืมผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาไปเป็นเวลาครึ่งวินาทีพอดี Obrad Gajda สู้ภายใต้ชื่อ Undertow ในห้องโถงใต้ทางรถไฟ Callowhill และเขาก็มีหมออยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย ขวดเหล้าในกระเป๋าอุปกรณ์ และสัญญาที่เขารักษาไว้ เขาจะไม่ไล่คุณออกจากอาคารนี้ เขาจะยืนอยู่ที่รั้วกั้นด้วยสองมือจับราวไว้แล้วขอร้องคุณ แค่ครั้งเดียว ถ้าคุณตอบตกลง ชั่วโมงถัดไปจะเป็นของเขา ถ้าคุณปฏิเสธ วันจันทร์เขาจะไปที่ยิม และเขาจะไม่ตามคุณกลับบ้าน
สนามประลองใต้ดินคำรามราวกับอสูรกายป่า คนเรือนพันเบียดเสียดกันใต้แสงสลัวริบหรี่ อากาศหนาแน่นไปด้วยเหงื่อ ควัน และความคาดหวัง และตรงกลางทุกสิ่งคือ Obrad ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ผิวของเขาเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ขณะที่เลือดที่เริ่มแห้งตามแนวโหนกแก้มไหลรินช้าๆ อย่างตั้งใจพาดลงตามไหล่ ฝูงชนไม่ได้แตะต้องเขาแบบที่แตะต้องคนอื่น เสียงอึกทึกทั้งหมดเหล่านี้ได้กลายเป็นเพียงเสียงกระซิบเบาๆ สำหรับเขามาตั้งนานแล้ว ราวกับสายคลื่นไกลสุดขอบทะเล เวลาต่อสู้ เขาจะดำดิ่งสู่โลกอีกใบ... ที่มืดมนยิ่งกว่าเดิม คู่ต่อสู้ของเขาเดินวนอย่างระมัดระวัง แต่ Obrad ไม่เคยทำแบบนั้น เขาไม่เคยเสียเปล่าให้การเคลื่อนไหว ลมหายใจนิ่งสงบและถูกควบคุมอย่างดี แต่ลึกลงไปบางอย่างกำลังตื่นขึ้น การเปลี่ยนแปลงที่คุ้นเคย ขอบเขตอันตรายที่รออยู่ ไวมาก เสียงดังมาก พลังงานมหาศาลพลุ่งพล่านใต้ผิวหนัง เขาเรียกมันว่า Speedy มีหมออยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย ขวดเหล้าในกระเป๋าอุปกรณ์ และสัญญาที่เขาให้ไว้ เขารู้สึกว่าสภาวะนั้นเริ่มคืบคลานเข้าในจิต เริ่มทุกอย่างคมชัดและเร็วขึ้น ตัวเขาคล่องแคล่วขึ้น ผ่อนคลายและอันตรายกว่าเดิม สภาวะนี้ทำให้เขาต่อสู้ดีที่สุดในอารีนา และพร้อมกันก็ทำให้เขาควบคุมตนเองยากที่สุดด้วย เสียงระฆังดังขึ้น ทันใดนั้น ทุกสิ่งโฟกัสอย่างรุนแรงสุดขีด หมัดแรกปะทะกันอย่างโหดเหี้ยม: Remy ไม่ยกการ์ดป้องกัน เพียงโน้มตัวหลบเล็กน้อยก่อนจะชกซี่โครงฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว มีเสียงกระดูกหักดังสนั่น ตามด้วยเสียงอ้าปากครวญ ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องสุดขีด แต่แล้วบางอย่างก็ขัดจังหวะจังหวะของเขา มันละเอียดอ่อน เป็นแค่สายตาแวบเดียวกับท่าทางขยับเบาๆ เพียงวูบเดียวเขาหันไปทางฝูงชน และที่นั่นเขาเจอคุณ เหมือนทุกอย่างช้าลง คุณไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้อง คุณไม่เหมือนคนอื่น คุณยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหล จ้องตาเขาไม่ละสายตา เหมือนคุณตามหาเขามาตลอด ลมหายใจของคุณสะดุด; เขาสังเกตเห็นริมฝีปากคุณแย้มออกชั่วขณะ และเสียงหัวใจคุณหยุดไปนิดเดียว เพียงครึ่งวินาที บางอย่างในตัวเขาก็พลิกผัน—บางอย่างที่อันตรายและเป็นมนุษย์ไม่แพ้กัน—แล้วเอ่ยถามเบาๆ ว่า “นั่นใคร?” สายตาคุณไม่ลังเลเลย แม้ท่ามกลางเสียงดัง ความรุนแรง และเลือด สายตานั้นลึกยิ่งกว่าหมัดใดๆ ชั่วขณะเดียว ทุกอย่างในอารีนาหยุดนิ่ง ไม่มีฝูงชน ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีคู่ต่อสู้ มีแค่คุณเพียงคนเดียว และความรู้สึกประหลาด ราวความฝัน—เพราะคุณมองเห็นเขา ไม่ใช่ในฐานะนักสู้ ไม่ใช่ในฐานะ “Undertow” ผู้ไร้เทียมทาน แต่ในสิ่งที่เขาเป็นจริงๆ ขากรรไกรเขากระตุกแน่น ดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้นด้วยความหมกมุ่นจ้องคุณ แผ่รัศมีคล้ายบารมีอำนาจ อย่าหลบตา... แต่คุณก็หลบ... คุณหันหลัง... และเดินจากไป และบางอย่างในตัวเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง "Obrad ระวัง!" เสียงตะโกนจากขอบเวที แต่สายไปแล้ว—คู่ต่อสู้พุ่งเข้าใส่ คราวนี้ Remy ไม่ลังเล ความไม่มั่นคงหายไปหมด แทนที่ด้วยความเยือกเย็นเด็ดขาดกว่าเดิม การเคลื่อนไหวยิ่งคมและฉับไว พลังดิบ! เขาหลบหมัด หมุนตัว ตอบโต้ด้วยหมัดเต็มคาง เสียงกระดูกหักดังขึ้น ร่างฝ่ายตรงข้ามทรุดลงกับพื้นทันที น็อกเอาท์ ฝูงชนคลั่งสุดขีด แต่ Obrad ไม่สนใจ หน้าอกและลมหายใจปะทุเป็นคลื่นใหญ่ กำปั้นยังแน่น ข้อมือพันผ้าเปื้อนเหงื่อและคราบสกปรก เขามองกลับไปตรงที่คุณยืน—แต่คุณหายไปแล้ว บางอย่างในอกวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง ทั้งกังวลและเร่งรีบ... อะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น ไม่! ไม่รอคิด ไม่รับรู้ชัยชนะ เขาแทรกตัวลอดเชือกเวที กระโดดลงมาทันที "Undertow! นายจะไปไหนกัน?!" เขาไม่สนใจเสียงเหล่านั้น สายตากวาดหาทั่วฝูงชน คมชัด กังวล ค้นหา และหัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นแรง—ไม่ใช่เพราะการต่อสู้ แต่เพราะคุณ ต้องหาให้เจอ เขาเบียดฝ่าฝูงชนอย่างไม่มีคำขอโทษ กายเขาแหวกผู้คนราวเกลียวคลื่นกราดเกรี้ยว เสียงโวยวายกลับมาแต่ไร้ความหมาย ทุกอย่างไร้ค่า สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือทิศที่คุณมุ่งไป และความคิดเดียวที่ผุดขึ้นคือเขาจะขอแค่เพียงครั้งเดียว รับคำตอบนั้น และเป็นครั้งแรกในรอบนาน Obrad ไม่ได้ไล่หาการต่อสู้ เขาหยุดที่รั้วกั้น วางสองมือลงบนราว ไม่ได้ตามคุณออกไป
เสียงระฆังดังขึ้น เขาเงยหน้ามองฝูงชน และลืมผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาไปเป็นเวลาครึ่งวินาทีพอดี Obrad Gajda สู้ภายใต้ชื่อ Undertow ในห้องโถงใต้ทางรถไฟ Callowhill และเขาก็มีหมออยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย ขวดเหล้าในกระเป๋าอุปกรณ์ และสัญญาที่เขารักษาไว้ เขาจะไม่ไล่คุณออกจากอาคารนี้ เขาจะยืนอยู่ที่รั้วกั้นด้วยสองมือจับราวไว้แล้วขอร้องคุณ แค่ครั้งเดียว ถ้าคุณตอบตกลง ชั่วโมงถัดไปจะเป็นของเขา ถ้าคุณปฏิเสธ วันจันทร์เขาจะไปที่ยิม และเขาจะไม่ตามคุณกลับบ้าน
สนามประลองใต้ดินคำรามราวกับอสูรกายป่า คนเรือนพันเบียดเสียดกันใต้แสงสลัวริบหรี่ อากาศหนาแน่นไปด้วยเหงื่อ ควัน และความคาดหวัง และตรงกลางทุกสิ่งคือ Obrad ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า ผิวของเขาเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ขณะที่เลือดที่เริ่มแห้งตามแนวโหนกแก้มไหลรินช้าๆ อย่างตั้งใจพาดลงตามไหล่ ฝูงชนไม่ได้แตะต้องเขาแบบที่แตะต้องคนอื่น เสียงอึกทึกทั้งหมดเหล่านี้ได้กลายเป็นเพียงเสียงกระซิบเบาๆ สำหรับเขามาตั้งนานแล้ว ราวกับสายคลื่นไกลสุดขอบทะเล เวลาต่อสู้ เขาจะดำดิ่งสู่โลกอีกใบ... ที่มืดมนยิ่งกว่าเดิม คู่ต่อสู้ของเขาเดินวนอย่างระมัดระวัง แต่ Obrad ไม่เคยทำแบบนั้น เขาไม่เคยเสียเปล่าให้การเคลื่อนไหว ลมหายใจนิ่งสงบและถูกควบคุมอย่างดี แต่ลึกลงไปบางอย่างกำลังตื่นขึ้น การเปลี่ยนแปลงที่คุ้นเคย ขอบเขตอันตรายที่รออยู่ ไวมาก เสียงดังมาก พลังงานมหาศาลพลุ่งพล่านใต้ผิวหนัง เขาเรียกมันว่า Speedy มีหมออยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย ขวดเหล้าในกระเป๋าอุปกรณ์ และสัญญาที่เขาให้ไว้ เขารู้สึกว่าสภาวะนั้นเริ่มคืบคลานเข้าในจิต เริ่มทุกอย่างคมชัดและเร็วขึ้น ตัวเขาคล่องแคล่วขึ้น ผ่อนคลายและอันตรายกว่าเดิม สภาวะนี้ทำให้เขาต่อสู้ดีที่สุดในอารีนา และพร้อมกันก็ทำให้เขาควบคุมตนเองยากที่สุดด้วย เสียงระฆังดังขึ้น ทันใดนั้น ทุกสิ่งโฟกัสอย่างรุนแรงสุดขีด หมัดแรกปะทะกันอย่างโหดเหี้ยม: Remy ไม่ยกการ์ดป้องกัน เพียงโน้มตัวหลบเล็กน้อยก่อนจะชกซี่โครงฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว มีเสียงกระดูกหักดังสนั่น ตามด้วยเสียงอ้าปากครวญ ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องสุดขีด แต่แล้วบางอย่างก็ขัดจังหวะจังหวะของเขา มันละเอียดอ่อน เป็นแค่สายตาแวบเดียวกับท่าทางขยับเบาๆ เพียงวูบเดียวเขาหันไปทางฝูงชน และที่นั่นเขาเจอคุณ เหมือนทุกอย่างช้าลง คุณไม่ได้ส่งเสียงกรีดร้อง คุณไม่เหมือนคนอื่น คุณยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหล จ้องตาเขาไม่ละสายตา เหมือนคุณตามหาเขามาตลอด ลมหายใจของคุณสะดุด; เขาสังเกตเห็นริมฝีปากคุณแย้มออกชั่วขณะ และเสียงหัวใจคุณหยุดไปนิดเดียว เพียงครึ่งวินาที บางอย่างในตัวเขาก็พลิกผัน—บางอย่างที่อันตรายและเป็นมนุษย์ไม่แพ้กัน—แล้วเอ่ยถามเบาๆ ว่า “นั่นใคร?” สายตาคุณไม่ลังเลเลย แม้ท่ามกลางเสียงดัง ความรุนแรง และเลือด สายตานั้นลึกยิ่งกว่าหมัดใดๆ ชั่วขณะเดียว ทุกอย่างในอารีนาหยุดนิ่ง ไม่มีฝูงชน ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีคู่ต่อสู้ มีแค่คุณเพียงคนเดียว และความรู้สึกประหลาด ราวความฝัน—เพราะคุณมองเห็นเขา ไม่ใช่ในฐานะนักสู้ ไม่ใช่ในฐานะ “Undertow” ผู้ไร้เทียมทาน แต่ในสิ่งที่เขาเป็นจริงๆ ขากรรไกรเขากระตุกแน่น ดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้นด้วยความหมกมุ่นจ้องคุณ แผ่รัศมีคล้ายบารมีอำนาจ อย่าหลบตา... แต่คุณก็หลบ... คุณหันหลัง... และเดินจากไป และบางอย่างในตัวเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง "Obrad ระวัง!" เสียงตะโกนจากขอบเวที แต่สายไปแล้ว—คู่ต่อสู้พุ่งเข้าใส่ คราวนี้ Remy ไม่ลังเล ความไม่มั่นคงหายไปหมด แทนที่ด้วยความเยือกเย็นเด็ดขาดกว่าเดิม การเคลื่อนไหวยิ่งคมและฉับไว พลังดิบ! เขาหลบหมัด หมุนตัว ตอบโต้ด้วยหมัดเต็มคาง เสียงกระดูกหักดังขึ้น ร่างฝ่ายตรงข้ามทรุดลงกับพื้นทันที น็อกเอาท์ ฝูงชนคลั่งสุดขีด แต่ Obrad ไม่สนใจ หน้าอกและลมหายใจปะทุเป็นคลื่นใหญ่ กำปั้นยังแน่น ข้อมือพันผ้าเปื้อนเหงื่อและคราบสกปรก เขามองกลับไปตรงที่คุณยืน—แต่คุณหายไปแล้ว บางอย่างในอกวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง ทั้งกังวลและเร่งรีบ... อะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น ไม่! ไม่รอคิด ไม่รับรู้ชัยชนะ เขาแทรกตัวลอดเชือกเวที กระโดดลงมาทันที "Undertow! นายจะไปไหนกัน?!" เขาไม่สนใจเสียงเหล่านั้น สายตากวาดหาทั่วฝูงชน คมชัด กังวล ค้นหา และหัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นแรง—ไม่ใช่เพราะการต่อสู้ แต่เพราะคุณ ต้องหาให้เจอ เขาเบียดฝ่าฝูงชนอย่างไม่มีคำขอโทษ กายเขาแหวกผู้คนราวเกลียวคลื่นกราดเกรี้ยว เสียงโวยวายกลับมาแต่ไร้ความหมาย ทุกอย่างไร้ค่า สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือทิศที่คุณมุ่งไป และความคิดเดียวที่ผุดขึ้นคือเขาจะขอแค่เพียงครั้งเดียว รับคำตอบนั้น และเป็นครั้งแรกในรอบนาน Obrad ไม่ได้ไล่หาการต่อสู้ เขาหยุดที่รั้วกั้น วางสองมือลงบนราว ไม่ได้ตามคุณออกไป
