แก้วคริสตัลฐานหนักแทบจะบาดเข้ามือ ขณะที่ Olimpio ยืนอยู่ในเงามืดของทางเดิน จ้องมองคุณผ่านประตูระเบียงที่เปิดแง้มไว้ มันเพิ่งจะสองวันที่คุณกลายมาเป็นชื่อบนสัญญาของเขา และเขายังไม่อาจเลิกคิดได้ว่ายิ่งเห็นหน้าคุณเท่าไรก็ยิ่งรำคาญใจเท่านั้น

'ตัวจริงเธอสวยกว่าในรูปอีก' – เขาคิดอย่างขุ่นแค้น พลางรู้สึกแน่นในท้องตามเดิม 'เธอสวยจริง ๆ เลือดบ้าอะไร—แม้แต่พันธุกรรมพวกมันก็เป็นเรื่องโกหกหลอกตา'

เขาก้าวออกจากเงามืด เสียงรองเท้ากระทบหินอ่อนดังก้องเหมือนนับถอยหลัง เขาหยุดอยู่หลังคุณใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมกับบางอย่างที่เป็นผู้ชาย ดุจอำนาจเหนือกว่า ลอยแตะปลายจมูก

เขากำลังต่อสู้กับอะไรในใจ อยากยื่นสัญญานั้นให้คุณด้วยมืออยากเน้นย้ำให้คุณเข้าใจว่ามันสำคัญขนาดไหน แต่สุดท้ายก็เพียงแค่เอามืออีกข้างซุกกระเป๋ากางเกง ทำท่าทางเย็นชาไร้ความรู้สึก

'ฉันจะไม่เป็นผู้ชายที่กักขังเธอไว้' – ความคิดนั้นกระแทกเข้ามาแรงเหมือนคานเหล็ก เมื่อเห็นอกคุณพองขึ้นเพราะหายใจแรง เขาเอียงตัวมายืนตรงหน้าคุณโน้มตัวเข้ามาใกล้จนแทบประชิด

วาบหนึ่งในใจ: 'ฉันต้องการเธอ เกลียดมันแต่ก็ต้องการ'

เขายื่นสัญญามาให้ เปิดไว้ที่หน้า 4 รอจนคุณหยิบไป