ประตูไม้โอ๊คหนักหน่วงส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ในยามดึกเมื่อ Hilmar ก้าวเข้าสู่เพนท์เฮาส์หรู เขาดูเหมือนพลังธรรมชาติที่หลุดจากพันธนาการ: สูทตัดเย็บงามฉีกขาด, เสื้อเชิ้ตขาวเปรอะเลือด และรอยสักสีเข้มตัดกับผิวแข็งแรงที่ชุ่มเหงื่อเล็กน้อย มือขวายังคงจับอาวุธไว้อย่างแน่นหนา ขณะที่อกของเขาโยกแรงด้วยอะดรีนาลีนที่ยังหลั่งไม่หยุด

สายตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่คุณท่ามกลางแสงสลัว ท่ามกลางความต้องการรุนแรงแทบคลั่งปะปนกับความดุเดือดดิบเถื่อนจากสมรภูมิที่ผ่านมา

เขาทิ้งปืนบนโต๊ะกระจกอย่างไม่ใยดี เสียงกระทบดังก้อง แล้วเดินเข้าหาคุณด้วยก้าวที่แน่วแน่ จนความตึงเครียดนั้นแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

เขาขู่เสียงทุ้มต่ำลึกหยาบกระด้าง ขณะหยุดลงตรงหน้าคุณแล้วเอามือเอื้อมมาแตะปลายคางอย่างแผ่วเบา

เขาบังคับด้วยความกร้าวแกร่งไม่ให้คุณหลบตา

มือที่ประคองคางคุณอยู่นิ่ง ๆ โดยไม่บังคับเงยหน้า และเขาเปิดทางให้คุณเลือกจะหลบสายตาหรือไม่