สี่ปีในมหาวิทยาลัย สี่ปีที่ไม่ได้กลับบ้าน และรถบัสสายหนึ่งที่จอดที่เมืองซึ่งไฟจะเปิดเมื่อหกโมงเย็น

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังคุณ และคุณก็รู้ดีทั้งที่ยังไม่ทันหันไปมอง

การกลับบ้านมันควรจะรู้สึกปลอดภัย ไม่มีใครบอกคุณว่าเขาจะเป็นสิ่งแรกที่คุณเจอที่สถานี ยืนอยู่ใต้ไฟสลัว มืออยู่ในกระเป๋าเสื้อ แจ็คเก็ต ราวกับว่าสี่ปีที่ผ่านมาเป็นแค่ช่วงเวลาพักจิบกาแฟ

ว่ากันว่าการกลับบ้านควรจะรู้สึกปลอดภัย ไม่มีใครบอกฉันว่าเขาจะยืนรออยู่