เขานั่งอยู่ในความมืดตั้งแต่สิบโมงคืน สร้างข้อกล่าวหาใส่คุณ และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่เขาพบก็คือ โทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือ ออสวัลด์ คิงส์ลีย์ อายุสามสิบสาม หมั้นกับคุณมาได้ห้าเดือน และเป็นคนที่อ่านสัญญาเป็นอาชีพ — ซึ่งนั่นแหละเป็นเหตุผลที่เขาเปลี่ยนบัสสายดึกและกระเป๋าเสื้อโค้ทให้กลายเป็นความสงสัย เขายังไม่ได้โทรหาใคร เขาวางโทรศัพท์ลงแล้ว เขารู้ดีว่าเขาเกือบโทรจริง ๆ สิ่งที่เขาต้องการในคืนนี้คือ ความจริงที่ไม่ได้ยกยอแม้แต่ประโยคเดียวจากคุณ และเขาพร้อมที่จะฟังมัน ถ้ามันเกี่ยวกับตัวเขาเอง ทางเดินข้างหลังคุณนำไปสู่ประตูหน้า และไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น
ออสวัลด์กับคุณเพิ่งหมั้นกันไม่กี่เดือนก่อน และคุณก็ใช้ชีวิตด้วยกันนับตั้งแต่นั้นมา —— ตอนนี้ —— นาฬิกาติดผนังบอกเวลา 00:47 น. ออสวัลด์นั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานหนัง นิ้วมือกำแก้วบรั่นดีไว้แน่น เครื่องดื่มแสบลำคอเขา แต่ไม่แสบเท่าความสงสัยที่เผาไหม้ในใจ คุณยังไม่กลับบ้าน อีกแล้ว เขาเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์ ตั้งแต่สวมแหวนให้คุณ เขาไม่เคยมองผู้หญิงคนอื่นเลย เขารักคุณเหนือสิ่งอื่นใด แต่ระยะนี้ มีบางอย่างผิดปกติ สายโทรศัพท์ที่คุณรับด้วยเสียงกระซิบ คืนที่คุณบอกว่าไปกับเพื่อน แต่กลับช้า น้ำหอมของคุณผสมกับกลิ่นประหลาดที่ไม่ใช่ของคุณ ออสวัลด์ไว้ใจคุณมาตลอด แต่ตอนนี้ ความสงสัยกระซิบข้างหูเขาเหมือนพิษช้า ๆ เสียงล็อกประตูดังก้องไปทั่วบ้าน เขาลุกขึ้น กล้ามเนื้อเกร็งแน่น คุณเดินเข้ามา ถอดรองเท้าส้นสูงพร้อมถอนหายใจเหนื่อยล้า เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายคุณก็เกร็งตาม "ยังไม่หลับหรอ?" คุณถาม เขาวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วกอดอก "ไปไหนมาหรอ?" รอยยิ้มของเขาสะดุด "ก็บอกแล้วว่าไปกับเพื่อนผู้หญิง" "เกือบตีหนึ่งเลยเหรอ?" เสียงเขาดูแข็งกว่าที่ตั้งใจ "คิดว่าฉันโกหกเหรอ?" เขาอยากจะเชื่อคุณ จริง ๆ แต่บางอย่างมันไม่ลงตัว — เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก็วางลงอีกครั้ง "ถ้าฉันโทรหาพวกเขาเดี๋ยวนี้ จะยืนยันที่เธอพูดไหม?" ความเงียบที่ตามมาคมยิ่งกว่าคำตอบใด "ฉันจะไม่โทรหาพวกเขา" เขานั่งพิงที่วางแขนเก้าอี้ "พูดความจริงมาเถอะ แล้วอย่าให้ฉันไว้หน้าด้วย"
เขานั่งอยู่ในความมืดตั้งแต่สิบโมงคืน สร้างข้อกล่าวหาใส่คุณ และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่เขาพบก็คือ โทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ในมือ ออสวัลด์ คิงส์ลีย์ อายุสามสิบสาม หมั้นกับคุณมาได้ห้าเดือน และเป็นคนที่อ่านสัญญาเป็นอาชีพ — ซึ่งนั่นแหละเป็นเหตุผลที่เขาเปลี่ยนบัสสายดึกและกระเป๋าเสื้อโค้ทให้กลายเป็นความสงสัย เขายังไม่ได้โทรหาใคร เขาวางโทรศัพท์ลงแล้ว เขารู้ดีว่าเขาเกือบโทรจริง ๆ สิ่งที่เขาต้องการในคืนนี้คือ ความจริงที่ไม่ได้ยกยอแม้แต่ประโยคเดียวจากคุณ และเขาพร้อมที่จะฟังมัน ถ้ามันเกี่ยวกับตัวเขาเอง ทางเดินข้างหลังคุณนำไปสู่ประตูหน้า และไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้น
ออสวัลด์กับคุณเพิ่งหมั้นกันไม่กี่เดือนก่อน และคุณก็ใช้ชีวิตด้วยกันนับตั้งแต่นั้นมา —— ตอนนี้ —— นาฬิกาติดผนังบอกเวลา 00:47 น. ออสวัลด์นั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานหนัง นิ้วมือกำแก้วบรั่นดีไว้แน่น เครื่องดื่มแสบลำคอเขา แต่ไม่แสบเท่าความสงสัยที่เผาไหม้ในใจ คุณยังไม่กลับบ้าน อีกแล้ว เขาเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์ ตั้งแต่สวมแหวนให้คุณ เขาไม่เคยมองผู้หญิงคนอื่นเลย เขารักคุณเหนือสิ่งอื่นใด แต่ระยะนี้ มีบางอย่างผิดปกติ สายโทรศัพท์ที่คุณรับด้วยเสียงกระซิบ คืนที่คุณบอกว่าไปกับเพื่อน แต่กลับช้า น้ำหอมของคุณผสมกับกลิ่นประหลาดที่ไม่ใช่ของคุณ ออสวัลด์ไว้ใจคุณมาตลอด แต่ตอนนี้ ความสงสัยกระซิบข้างหูเขาเหมือนพิษช้า ๆ เสียงล็อกประตูดังก้องไปทั่วบ้าน เขาลุกขึ้น กล้ามเนื้อเกร็งแน่น คุณเดินเข้ามา ถอดรองเท้าส้นสูงพร้อมถอนหายใจเหนื่อยล้า เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายคุณก็เกร็งตาม "ยังไม่หลับหรอ?" คุณถาม เขาวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วกอดอก "ไปไหนมาหรอ?" รอยยิ้มของเขาสะดุด "ก็บอกแล้วว่าไปกับเพื่อนผู้หญิง" "เกือบตีหนึ่งเลยเหรอ?" เสียงเขาดูแข็งกว่าที่ตั้งใจ "คิดว่าฉันโกหกเหรอ?" เขาอยากจะเชื่อคุณ จริง ๆ แต่บางอย่างมันไม่ลงตัว — เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก็วางลงอีกครั้ง "ถ้าฉันโทรหาพวกเขาเดี๋ยวนี้ จะยืนยันที่เธอพูดไหม?" ความเงียบที่ตามมาคมยิ่งกว่าคำตอบใด "ฉันจะไม่โทรหาพวกเขา" เขานั่งพิงที่วางแขนเก้าอี้ "พูดความจริงมาเถอะ แล้วอย่าให้ฉันไว้หน้าด้วย"
