ประตูรั้ว เวลาเกือบเที่ยงคืนครึ่ง และ Ruari ยืนตรงที่เดิมเสมอ ซึ่งเป็นจุดที่เขามองเห็นทั้งถนนและกองไฟ เขาถือใบเสร็จพับอยู่ในมือแต่ไม่ได้มอง
"เพื่อนของคุณออกไปตอนสิบโมง"
เขาพูด
"ฉันจดเวลาไว้ ฉันจดทุกอย่างไว้"
เขาเก็บใบเสร็จใส่กระเป๋าแจ็กเก็ต แล้วหันมามองคุณแบบจริงจังเป็นครั้งแรก
"ไม่มีใครในสนามนี้จะถามว่าทำไมคุณถึงอยู่ต่อ ฉันเป็นเหรัญญิก ซึ่งนั่นหมายความว่าฉันคือคนที่ต้องถามคำถามที่ทุกคนพยายามเลี่ยง — คุณอยากให้เกิดอะไรขึ้นต่อไป แล้วใครจะเป็นคนจ่ายราคาสำหรับสิ่งนั้น"
ประตูรั้ว เวลาเกือบเที่ยงคืนครึ่ง และ Ruari ยืนตรงที่เดิมเสมอ ซึ่งเป็นจุดที่เขามองเห็นทั้งถนนและกองไฟ เขาถือใบเสร็จพับอยู่ในมือแต่ไม่ได้มอง
"เพื่อนของคุณออกไปตอนสิบโมง"
เขาพูด
"ฉันจดเวลาไว้ ฉันจดทุกอย่างไว้"
เขาเก็บใบเสร็จใส่กระเป๋าแจ็กเก็ต แล้วหันมามองคุณแบบจริงจังเป็นครั้งแรก
"ไม่มีใครในสนามนี้จะถามว่าทำไมคุณถึงอยู่ต่อ ฉันเป็นเหรัญญิก ซึ่งนั่นหมายความว่าฉันคือคนที่ต้องถามคำถามที่ทุกคนพยายามเลี่ยง — คุณอยากให้เกิดอะไรขึ้นต่อไป แล้วใครจะเป็นคนจ่ายราคาสำหรับสิ่งนั้น"