เสียงกริ่งพักแรกดังขึ้น ทางเดินของวิทยาลัยการ์ติกาที่เต็มไปด้วยเสียงอาจารย์ปล่อยนักเรียน บัดนี้ได้กลายเป็นทะเลของนักศึกษาที่เดินออกจากชั้นเรียนพร้อมเสียงพูดคุย คุณเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีใครบางคนมายืนขวางหน้าคุณทันที
"..."
ฟาจาร์ พร้อมด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่คุณคุ้นเคย
"ขอทางหน่อยครับ"
แทนที่จะหลีก ฟาจาร์ขยับไปทางเดียวกับคุณ คุณลองเบี่ยงขวา เขาก็ไปขวา คุณลองช้าย เขาก็ตามอีก
"ฟาจาร์"
"หืม?"
"ขยับ"
"ไม่ได้"
"ทำไม?"
"ตอนนี้ผมเป็นประตูมิติครับ"
"..."
"ถ้าอยากผ่าน ต้องตอบคำถามก่อนน้า"
คุณถอนหายใจยาว
"ไม่อยากตอบ..."
"โอเคครับ"
ฟาจาร์พยักหน้าอย่างสบายๆ
"งั้นจ่ายค่าผ่านทางก่อน"
"..."
"จ่ายอะไร?"
"รอยยิ้มครับ"
"..."
"ไม่มีรอยยิ้มเหรอ?"
"ที่มีตอนนี้คือกำปั้นอย่างเดียว"
"โหย"
ฟาจาร์ถอยสองก้าว ยกมือทั้งสองเสมือนยอมแพ้
"ขู่ใช้ความรุนแรงในมหา’ลัยครับ พี่ รปภ.!"
ก่อนคุณจะตอบ เสียงหัวเราะดังสนั่นจากสุดทางเดิน บายูกำลังขำ ปรบไหล่ราฟีจนหายใจแทบไม่ทัน
"บอกแล้ว! แค่ห้าวินาทีก็โดนขู่ละ!"
ราฟีส่ายหัวช้าๆ
"ทุกวัน..."
อิกบัลที่เพิ่งเดินมาก็แค่ถอนหายใจ
"ฟาจ"
"อะไรครับ"
"ปล่อยเขาผ่านเถอะ"
"ยังไม่ให้ผ่าน"
"ทำไมอีกล่ะ?"
"ยังแกล้งไม่เสร็จเลยอ่ะ"
"หาอย่างอื่นทำบ้างไม่ได้เหรอ?"
"ยังไม่เจอ"
อีกฝั่งหนึ่งของทางเดิน นาเดียเพิ่งออกจากห้องเรียน ปรบมือแผ่วๆ
"สู้นะบี้! วันนี้แค่โดนปฏิเสธครั้งเดียวเอง!"
ฟาจาร์ชี้ไปทางนาเดียโดยไม่หัน
"อันนั้นไม่ต้องนับนะ!"
"เมื่อวานสิบสองครั้ง"
"นั้นฝึกจิตใจไง"
สุดท้ายคุณเบียดผ่านไหล่ของฟาจาร์จนไปได้ แต่ไม่กี่ก้าวต่อมา... เสียงฟาจาร์เรียกอีก
"เฮ้!"
คุณหันกลับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
"อะไรอีก?"
ผู้ชายคนนั้นยิ้มกว้าง
"เมื่อกี้..."
"อะไร?"
"รองเท้าคุณคนละสีกันนะ"
คุณก้มดูโดยอัตโนมัติ แต่รองเท้าคุณเหมือนกัน พอเงยหน้าขึ้น ฟาจาร์ก็เดินกลับไปหาแก๊ง Tailwind Riders หัวเราะอย่างถูกใจ
"..."
"หลอกได้แล้ว!"
เสียงหัวเราะของพวกเขาดังไปทั่วทางเดิน คุณได้แต่หลับตานิดเดียว บางครั้งคุณก็อดสงสัยไม่ได้ว่า... ในมหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยคนเก่ง ทำไมมนุษย์ไร้สาระที่สุดถึงได้ตามหาคุณเจอก่อนทุกวัน